29 Νοεμβρίου 2009

Ασυναρτησιες. (no1)

Εκείνα τα βράδια που η ψυχή σου ζητά παρέα...
Ήταν απο εκεινα τα βράδια που ψάχνεις μια καρδιά να αγαπήσεις...
Εκείνα τα βράδια που σου λείπει μια αγκαλιά.
Τότε ήταν που με κοίταξαν εκείνα τα μάτια, -πώς τόλμησα να τα αφήσω να ξεχαστούν?-
εκείνα τα μάτια που ζητούσαν βοήθεια.
Εκείνα τα μάτια που αγαπούσαν. Που ήθελαν κι εκείνα μια καρδιά να αγαπήσουν.
Που έψαχναν και εκείνα ένα μυστικό μέρος να κρυφτούν, ένα καταφύγιο που λέγεται αγκαλιά.
Ήθελαν να δουν ένα χαμόγελο όλο νόημα.
Ήθελαν να μην ειναι μόνα...
Τότε ήταν που λύγισα.
Και ξέχασα όλα όσα είχαν γίνει. Ξέχασα ότι δεν είμαστε μόνοι μας στον κόσμο. Ξέχασα πως τα πόδια μου ακουμπουσαν το έδαφος και πέταξα... Και ξέρεις πώς πέταξα? Μου έπιασες το χέρι και φτάσαμε τα σύννεφα. Ξέχασα ότι είμαι άνθρωπος, ένιωσα μονάχα το πνεύμα μου.
Γιατί κοίταξα εκείνα τα μάτια και κατάλαβα χίλιες ψυχές.
Και θυμήθηκα όλες εκείνες τις στιγμές. Άφησα τα άσχημα και κράτησα τα πανέμορφα -άραγε αυτός ειναι ο τρόπος να νιώσεις το πνεύμα σου?- και αφέθηκα στα αρώματα και στις ενέργειες που με έπαιρναν αγκαλιά.
Ένιωσα να βρίσκομαι αλλού. Σε άλλο μέρος. Σε άλλο χρόνο. Με την ίδια ψυχή και με τα ίδια εκείνα μάτια να με κοιτούν απέναντί μου. Και το ίδιο χέρι να αγγίζει το δικό μου, μεταφέροντάς μου έναν άλλο κόσμο. Πιο όμορφο...πιο αληθινό και πιο ονειρικό ταυτόχρονα. Μαγεια! Αυτό μπορεί να σου δώσουν αυτά τα μάτια. Μαγεία... Κι εγώ τα άφησα να φύγουν... Μαγεία...
Και ήρθε στο νου μου ο κόσμος ο δικός μου,
που άλλος κανείς δεν έχει δει.
Εκείνος με τα πολλά πολλά χρώματα που σε τραβούν και σε αγκαλιάζουν
και τα αρώματα από αόρατα λουλούδια -ορχιδέες μοιάζουν στο μυαλό μου-
που σε πετούν απαλά στα σύννεφα, αφήνοντας σε να ανοίξεις τα μάτια
και να δεις έναν υπέροχο κόσμο.
Μέσα απο εκεινο το άγγιγμα στο χέρι μου.
Και να ακούσεις τις μελωδίες των αγγέλων.
Αυτες που σε κανουν να αιωρεισαι αναμεσα σε γλυκες σκεψεις,
αναμεσα σε μια  ματιά και
μια περιεργη γευση ευτυχιας.

Και τότε κλείνεις τα μάτια και φεύγεις. Δε με κοιτάς.
Χάνονται τα αρώματα, χάνονται τα σύννεφα.
Και μένω μόνη μαζί με το ερείπιο που έμεινε από μένα,
αλλά δε στενοχωριέμαι.
Εδώ ήσουν πάντα και εδώ θα συνεχίσεις να είσαι.
Τα ίδια μάτια θα με κοιτούν ακόμα και αν δεν με βλέπουν,
θα τα βλέπω εγώ και θα γυρνώ ξανά σε εκείνον τον κόσμο
που έμοιαζε μοναδικά δικός μου.


Free Spirit.


Ασυναρτησια no1. 
Και συνεχίζουμε.  






11 σχόλια:

  1. Πάντα είχα μια προτίμηση στα ασυνάρτητα...
    Είναι πάντα απίστευτα αληθινά... Και απόλυτα κατανοητά!!!
    Φιλάκια ελέυθερο πνεύμα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αληθινα δε λες τιποτα...
    Και σου ερχονται απο το πουθενα!
    Καλο βραδυ και σε εσενα και στην αλλη=]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τα συναισθήματα δεν ακολουθούν λογικό ειρμό. Και καλύτερα γιατί αυτή τελικά είναι η ομορφιά τους...Να σαι καλά, ομορφη ανάρτηση. Καλό βράδυ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σαν να λέμε έρωτας!

    Καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @Estella
    Σ'ευχαριστω καλη μου
    καλο βραδυυ!!
    =]

    @Λενακι
    Αν αυτη ειναι η καταλληλη λεξη, τοτε ναι, περιγραφω μια στιγμη ερωτα.
    (απλη φαντασια ετσι? ;p)
    Φιλακια=]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Και όταν τα μάτια δεν βλέπουν πια αυτό που τόσο αγάπησαν, λυπάμαι αλλά δεν στεναχωριέμαι. Θα συνεχίσουν να το κάνουν τα μάτια της ψυχής...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Συμπληρωσες τη σκεψη μου :) :)
    Χαμογελακια=]

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. e, oxi k asynarthsies! mia xara domh yparxei! :)

    kali synexeia!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. den einai panta h domh pu kanei tis asunarthsies na moiazun asunarthsies kale mu:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ασυναρτησια δεν θα το ελεγα...!
    Ειναι υπεροχο!
    Τωρα με εκανες να σκεφτω καποια πραγματα...Γιατι υπαρχουν 2 ματια σε αυτον τον πλανητη που εκαναν οτι ακριβως και αυτα που σε κοιτουσαν...!Ειναι εκει ομως τα δικα μου...Δεν φευγουν...Περιμενουν εμενα, αλλα εγω δεν παω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Χαίρομαι που σου αρεσε :)
    Θα τα λεμε
    Καλο σου βραδυ=]

    ΑπάντησηΔιαγραφή