13 Απριλίου 2011

Boxes

Σκόνη.
Σκόνη στις αναμνήσεις, σκόνη στο νου, σκόνη στα κουτιά με τα παλιά αντικείμενα. Ένας σωρός παρελθόντος απλώνεται γύρω μου, κι εγώ εκεί ανάμεσα, περικυκλωμένη από τη δύναμή του, σχεδόν ανίκανη να του φέρω αντίσταση. Για τη μικρή μου ζωή, το παρελθόν αυτό μοιάζει τόσο μακρινό και τόσο άπιαστο...
Φωτογραφίες του δημοτικού. Τα μικρά και παιδικά πρόσωπά μας, ίσα που μοιάζουν με τα μεγαλωμένα τωρινά. Μικρές αθωότητες τα μάτια μας, ανήξερες ψυχές για το τι περιμένει τις ζωές μας. Μας αγαπώ, έτσι. Μας αγαπούσα και τότε όλους μαζί. Βρίσκω λευκώματα, γράμματα, βρίσκω τετράδια, βιβλία, παραμύθια, βρίσκω ζωγραφιές, βρίσκω τη ζωή μου. Πόσο εύκολη ήταν η ζωή τότε! Μύριζε αγνότητα και καθαρά πρόσωπα. Μύριζε ανοιχτές ψυχές και αλήθεια. Μικρόκοσμοι. Σ'αυτούς ζούσαμε.
Για μένα ήξερα ποιος ήταν ο μικρόκοσμός μου. Μόνο εσύ ήρθες στο νου μου, άλλωστε. Φίλη μου αδερφική, από την πρώτη στιγμή. Ενώσαμε την αφέλειά μας, ενώσαμε τη χαρά μας για τη ζωή, δημιουργησαμε έναν κόσμο, μικρότερο από τους άλλους, δικό μας, ολοδικό μας. Μόνο για μας.
Μαζί κοιμόμαστε, μαζί διαβάζουμε, μαζί τρώμε, μαζί πάμε τις πρώτες βόλτες, μαζί στο παιχνίδι, μαζί στο θρανίο. Σε θαύμαζα. Νομίζω το ξέρεις πως σε θαύμαζα. Είχες ευθύτητα και ευκολία προσαρμογής, αυτά που η δική μου ανασφάλεια δε με άφηνε να έχω. Είχες έντονη προσωπικότητα, αλλά ταυτόχρονα ήσουν χαμηλών τόνων, ήρεμη.
"Θα είναι για πάντα μαζί αυτές οι δυο, δεν ξεκολλάνε η μια από την άλλη!", το ακούγαμε και γελούσαμε.
Όταν η μια δεν ήταν καλά, υπέφερε και η άλλη. Όταν χαιρόταν και τραγουδούσε σαν τρελαμένη κάποια, το ίδιο και η άλλη. Νομίζω πως δε χρειαζόταν να μιλήσουμε για να επικοινωνήσουμε.
Θυμάμαι τη μυρωδιά των ονείρων σου. Θυμάμαι ακριβώς πώς έμοιαζες όταν θύμωνες, όταν χαιρόσουν, οταν έκλαιγες, όταν παίζαμε μπουγέλο, όταν έτρωγες παγωτό σοκολάτα. Εσύ και όλο σου το πρόσωπο.
Σε θυμάμαι, μα τώρα σε χάνω.
Κι ας σε βλέπω κάθε μέρα, έχω αρχίσει να σε ξεχνάω. Δε μπορώ να σε ξεχωρίσω ανάμεσα στο πλήθος, δε μπορώ να διακρίνω την υπέροχη αύρα σου, που τόσο ταίριαζε με τη δική μου.
Κι όλα αυτά, εδώ κι ένα χρόνο. Πριν, το πρόσωπό σου το θυμόμουν τόσο καθαρά, σε έφερνα στο νου μου όπως ακριβώς ήσουν. Ήσουν. Δεν είσαι. Τώρα είσαι μια άλλη.
Δε σε κατηγόρησα γι'αυτό, έχεις το δικαίωμα να αλλάξεις. Έχεις το δικαίωμα να νοιάζεσαι για άλλα πράγματα, που δε σε ένοιαζαν πριν, όπως τις μάρκες στα ρούχα σου και το ποια έκανε like στις φωτογραφίες του αγοριού σου. Έχεις το δικαίωμα να με πληγώνεις όποτε μου μιλάς απότομα ή όποτε βαριέσαι να ακούς όσα έχω να σου πω. Το μόνο που θέλω είναι να είσαι καλά με τη ζωή σου -κλισέ, σωστά;-, και να περνάς όμορφα. Κι ας είναι να γίνεται αυτό μέσα από πράγματα που μπορεί εγώ να μην εγκρίνω, εσένα όμως σε ευχαριστούν.
Δε στενοχωριέμαι. Έτσι είναι οι άνθρωποι. Άλλοι φεύγουν, άλλοι έρχονται, άλλοι σε στιγματίζουν, άλλοι απλά υπήρξαν. Στο τέλος μένουν μόνο αναμνήσεις στο νου και όμορφες στιγμές στην καρδιά.
Αυτό είναι. Στιγμές. Όλα είναι στιγμές.
Το μεγάλο κουτί κλείνει, και κάνω χώρο για ένα άλλο, καινούριο, πιο μεγάλο και πιο υπέροχο από ποτέ.




19 σχόλια:

  1. Σού εύχομαι να μην απογοητευτείς περισσότερο. Αυτό μόνο.

    Φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολυ πρωτοτυπη ευχη και νομιζω πολυ χρησιμη.
    Σ'ευχαριστω.
    Φιλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα!
    Δυστυχώς συμβαίνει να χανόμαστε και με ανθρώπους που τους έχουμε συνέχεια δίπλα μας.. οι περιστάσεις της ζωής, οι εσωτερικές αλλάγές.. πολλές φορές δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι'αυτό.. είναι κρίμα.. αλλά πρέπει να συνεχίζουμε.. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μην περιμένεις τίποτα. Θα κλείσεις το κουτί και μετά από καιρό θα ξέρεις ότι εκεί μέσα έχεις κλείσει τις καλύτερες αναμνήσεις σου μαζί της. Υπάρχει όμως λόγος να ξανανοίξεις το κουτί; Ψηφίζω κι εγώ καινούργιο κουτί. Καλημέρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. θα θελα να πω κάτι αισιόδοξο αλλά το μόνο που μου ρχεται να πω είναι: και που σαι ακόμα...
    Πάντως ότι και να γίνεται όσο κι αν αλλάζουν τα πράγματα αυτά που έχεις ζήσει δε μπορεί να στα πάρει κανείς. Κάτι είναι κι αυτό..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. κάποιοι λένε ότι οι παιδικές φιλίες διαρκούν τα πιο πολλά χρόνια. αυτό μπορεί να ισχύσει με την προυπόθεση να μεγαλώσεις μαζί και ψυχικά όχι μόνο πλαι-πλαι σωματικά. αλλιώς λογικό κι επόμενο να απομακρυνθείς.

    νομίζω οι φιλίες που έχουν πιο πολλές πιθανότητες παραμονής είναι οι φιλίες που γίνονται πιο μετά στο πανεπιστήμιο αλλά και πάλι νοουμένου ότι στην πορεία οι δυο φιλες θα πορευτουν μαζί εξωτερικά και εσωτερικά και δε θα αφήσουν άτομα και καταστάσεις να μπουν εμποδιο στη φιλία.

    πολύ τρυφερό το κείμενο σου και γεμάτο μελαγχολία. προς στιγμής φοβήθηκα μην είχε πεθάνει η φίλη σου. κι ίσως πέθανε εκείνη που ηταν για σένα. ίσως αν ξεχάσεις το παρελθόν και δεχτείς το τώρα να'ναι καλύτερα.

    και τώρα που το γράφω σε σένα νομίζω ότι το λέω και στον εαυτό μου..

    φιλάκι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ηφαιστιωνάκο,
    Είναι κρίμα. Είναι.
    Αλλά ας είναι...προχωράμε.
    Σε φιλω, και ήθελα να σου πω πως πάντα χαίρομαι που είσαι σε κάθε ανάρτηση εδώ και αφήνεις κάτι, έστω κάτι μικρό.
    :)


    Αστακουλάκι,
    Τώρα που είπες μην περιμένεις τίποτα, μου θύμησες το "δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος" του Καζαντζάκη. Ίσως άσχετο, ίσως σχετικό. Συχνά μου υπενθυμίζω πως δεν πρέπει να προσδοκώ πολλά πράγματα,για να μην απογοητεύομαι κιόλας. Δύσκολο, λίγο.
    Καινούρια κουτιά, λοιπόν, πολλά κουτιά.
    Σε φιλώ:)


    Καλό παιδί,
    Είναι και η ανάρτηση από μόνη της λίγο μελαγχολική, οπότε μην έχεις τύψεις.
    Δεν είμαι όμως άσχημα, σκέφτομαι αυτό που έγραψες, σκέφτομαι πολλά ακόμα, και προχωρώ χαμογελώντας.
    Φιλια:)


    Daisy μου,
    Κατ'αρχάς ευχαριστώ πολύυ για τα σχόλιά σου και για το χρόνο σου, πάντα ψάχνεις λίγο παραπάνω τα θέματά μου και μ'αρέσει πολύ αυτό!!
    Όταν κι εγώ το διάβασα δεύτερη φορά, κατάλαβα πως ήταν σα να υπονοώ ότι πέθανε, ευτυχώς σώζεται κάπως αργότερα:)

    Συμφωνώ με την προϋπόθεση αυτή. Για την ακρίβεια το είπες καλύτερα από μένα.
    Δεν ξέρω πότε ακριβώς γίνονται οι φιλίες... Νομίζω πως τα καλύτερα έρχονται από εκεί που δε το περιμένεις. Ίσως να έχεις δίκιο και να έρχονται μετά, στο πανεπιστήμιο. Όποτε και να έρθουν, προσωπικά θα χαρώ πολύ.
    Ξέρεις, δε θα ήθελα να ξεχάσω το παρελθόν. Κρατάω αυτό, και πλέον έχουμε και οι δύο την ελευθερία μας για νέα ατομα.
    Το κατάλαβα πως πρέπει να έχεις και δική σου εμπειρία. Οπότε καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι να δεχτείς το τώρα... Όμορφες στιγμές, λοιπόν, στο νου και την καρδια.
    Σε φιλω, και ευχαριστω που πέρασες:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Eυτυχώς ή δυστυχώς έτσι είναι... Μια βρισκόμαστε μια χανόμαστε. Αλλά πάντα θα υπάρχει μια ξεχωριστή θέση για αυτόν στην καρδιά μας, είτε είναι εδώ είτε όχι.
    Μάλλον καλύτερα έτσι.
    Ας μην ξεχνάμε και το "οι ανθρώπινες ζωές που αγγίζουμε δε φθείρονται ποτέ απ'τα δαχτυλικά μας αποτυπώματα" και το ίδιο ισχύει και αντίστροφα.
    Καλό σου βραδάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Πολύ όμορφο αυτό που ανέφερες, sarper... Ή μάλλον, πολύ σωστό.
    Καλύτερα έτσι, αυτό νομίζω κι εγώ.
    Φιλια :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Νομίζω ότι το κουτί δεν κλείνει ποτέ...

    απλώς μερικά πράγματα είναι στο βάθος και κάποια άλλα στην επιφάνεια μέχρι να έρθουν τα επόμενα να τα καλύψουν και αυτά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Εγώ σε αυτό που έμεινα και θέλω να σου πώ είναι ότι κανείς δεν έχει δικαίωμα να σου μιλάει απότομα και να σε πληγώνει ή να βαριέται να σε ακούει αλλά να μένει...
    Σκληρό αλλά νομίζω είναι καλύτερα που κλείνει αυτό το κουτί...

    Φιλί Διαμαντένιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Douli,
    Ισως να ειναι κι έτσι, να μην κλείνουμε κουτιά αλλά να συνεχίζουμε στα ίδια.
    Ποιος ξερει..
    :)
    φιλια πολλα


    Διαμαντένια μου,
    Να μένει. Αυτό θα ήθελα.
    Σ'ευχαριστω για την επίσκεψη,
    σε φιλω:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. θα προτιμουσα να το τελειωνες στο "Κι όλα αυτά, εδώ κι ένα χρόνο". Για το θεμα στα εχω πει :)

    φιλιαα σκατακι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ασε ρε Κωστάκη που έχεις και άποψη!
    ....
    Πλάκα κανω, σουτ να μιλήσω.
    Έχεις ένα δίκιο, θα ήταν ωραίο. Αλλά ίσως τα υπόλοιπα να ήταν πιο πολύ για να "ξεσπάσω" εγώ.. Βγήκαν και λίγο μόνα τους δηλαδή.
    Μου τα έχεις πει... εγώ σ'ακούω?

    Φιλιά Κωνίνε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Κρίμα …….
    Αυτό έχω να πω ….


    Καλό σαββατοκύριακο να έχεις μικρούλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. μικρή μου ζουζουνομπουρμπουλήθρα...
    να θυμάσαι πάντα πως ΦΙΛΟΙ στη ζωή μας είναι λίγοι, γνωστοί πολλοί!
    τους. Εγώ αυτό που χαίρομαι στη ζωή μου είναι πως με τους φίλους όσο και να χαθείς λόγω συνθηκών, ακόμα και αν έχεις να μιλήσεις μήνες, μόλις βρεθείτε ή μιλήσετε είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα...
    με τους φίλους δεν υπάρχει το "σε πήρα δυο φορές με πήρες μία"
    με τους φίλους δεν υπάρχουν πάντα όμορφα λόγια, υπάρχει και το "μη τυχόν και το πάρεις δεν σου πάει καθόλου"..
    αλίμονο απο "φίλους" που μας χαϊδεύουν τα αυτιά...
    απο την άλλη φίλοι είναι και αυτοί που μας ακούνε, και που αν κάναμε και κανα λάθος θα το συζητήσουμε και θα τα βρούμε!
    μονόπλευρη φιλία δεν υπάρχει
    εκεί όντως κλείνεις το κουτάκι σου.
    όμως μπορεί και να είναι μία φάση...
    να είσαι έτοιμη αν γυρίσει να ακούσεις και να συγχωρέσεις...

    ΥΓ1. ζουζούνι μου γράφεις υπέροχα!!!

    ΥΓ2. ξαναγράφτηκα στο blog σου μπας και καταφέρω να βλέπω τις αναρτήσεις σου πια :((((

    σκάω φιλίιι και Σκάω
    γιατί είπα πολλά μαμαδίστικα :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ονειρακι,
    Ισως και να'ναι κριμα, ισως οχι. Σ'ευχαριστω που περασες, φιλια πολλα:)


    Κατερινάρα μου,
    Πόσο πόσο πόσο υπέροχα τα λες αυτά τα "μαμαδίστικα"? Το αγάπησα το σχόλιό σου!
    Τα ίδια ονειρεύομαι κι εγώ για τη ζωή μου, τέτοιους φίλους έχω ανάγκη... Τα περιγράφεις υπέροχα.
    Όσον αφορά το αν είναι φάση.. Αυτό πίστευα στην αρχή. Περίμενα, έκανα υπομονή, αλλά τελικά δεν ήταν μόνο φάση, ήταν μια μόνιμη αλλαγή, ήταν μια επιλογή της. Φυσικά και θα συγχωρέσω, αν έρθει η κατάσταση έτσι και γυρίσει...
    Ο χρόνος θα δείξει..
    Σ'ευχαριστω πάρα πάρα πολύ! Το χάρηκα το σχόλιό σου.

    Δεν τις δείχνει καθόλου δηλαδή? :(
    Αν έχεις ιδέα πώς να το διορθώσω πες μου... Πολλά προβλήματα έχει το blog μου τελευταια :P

    Μακάρι να ήταν όλα τα μαμαδίστικα έτσι! :P

    Φιλακια παρα παρα πολλα:):):)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Πολύ μελαγχολικό και αθώο κείμενο. Καθώς το διάβαζα και άφησα την μουσική να παίζει, ανατρίχιασα γιατί είχα καιρό να επισκεφτώ blog- με είχε πιάσει μια άρνηση- δε ξέρω γιατί. Αυτό που ξέρω είναι πως ποτέ δεν είχα παιδική φίλη. Δε ξέρω καν αν είχα ποτέ πραγματική φίλη. Αυτό που ξέρω είναι πως είναι σημαντικό να μην εγκλωβιζόμαστε σε ανθρώπους γιατί μετά η απομάκρυνση θα μας πονέσει. Ας έχουμε ανθρώπους δίπλα μας κι ας ζούμε δυνατά τις στιγμές μαζί τους. Μπορεί έτσι να είναι καλύτερα. Όμως όταν τους έχουμε και ξαφνικά τους χάνουμε είναι σα να χάνουμε ένα κομμάτι μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Χαίρομαι που δεν αρνήθηκες να διαβάσεις το συγκεκριμένο... Και που σου άρεσε:)
    Δε θα ήθελα να το δω έτσι.. Είναι σα να μου λες μη βγαίνεις από το σπίτι γιατί μπορεί κάποια μέρα να σε χτυπήσει ένα αυτοκίνητο, ή να σε κλέψουν στο δρόμο ή να πάθεις κάτι τελοσπάντων. Η απομάκρυνση (κάποιες φορές) είναι και επόμενη.. Απλά δεν την περίμενα τώρα, και με αυτά τα δεδομένα. Όντως, χάνεις ένα κομμάτι σου με όλο αυτό..
    Ίσως βεβαια και να έχεις δίκιο.
    Σ'ευχαριστώ πολύ που πέρασες !
    Καλημέρα:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή