19 Μαΐου 2011

Ασυναρτησία 32.

"Αγάπη μου! Πού έχεις χαθεί εσύ βρε;", μου λες. Κλασσικό σταυρωτό φιλί που δεν μπόρεσα να αποφύγω. Όπως και το "αγάπη μου". Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα να σου πω ήταν: "πότε γίναμε φίλες εμείς οι δύο και προλάβαμε και να χαθούμε;". Αυτό, όμως, έμεινε μόνο σαν σκέψη στο μυαλό μου.
"Χάθηκα; Γιατί το λες αυτό;", απαντάω, προσπαθώντας να γίνω όσο αδιάφορη γίνεται.
"Δε σε βλέπω πουθενά έξω, δεν κυκλοφορείς; Αφού γράφεις πρώτη βάρδια, δε βγαίνεις μετά;"
"Βγαίνω", σκέτο. Σε αντίθεση με τη δική σου ερώτηση.
"Ναι; Και πού πας; Δε σε έχω δει...", και μου αραδιάζεις ένα σωρό μέρη που απεχθάνομαι.
"Δε μ'αρέσουν αυτά τα μέρη, προτιμώ πιο ήρεμα πράγματα", και το βλέμμα σου με κάρφωσε λες και έπρεπε να απολογηθώ γι'αυτό. Πού να σου έλεγα ότι κάποιες ώρες τις περνάω σε βιβλιοπωλεία ή ακόμα και παιδικές χαρές...
"Πώς έτσι; Αφού όλοι εκεί μαζευόμαστε κάθε μέρα!", λες. Σαν να ήξερες ότι το "όλοι το κάνουμε αυτό" είναι η φράση που μπορεί να με εκνευρίσει, και το είπες επίτηδες.
"Το ξέρω. Δε φοβάμαι να διαφέρω.", σου χαμογελώ και αλλάζω πορεία.

Ελπίζω να κατάλαβες ότι η απάντησή μου δεν ήταν άμεση απάντηση στην ερώτησή σου. Ήταν για να σου δείξω τι έχεις κάνει στον εαυτό σου. Ότι δεν είσαι εσύ αυτή που σπάει ποτήρια για πλάκα στις καφετέριες και τη διώχνουν από κει με την παρέα της. Δεν είσαι εσύ που αποκαλεί τους πάντες "αγάπη μου" και τους φιλάει σταυρωτά, σαν τελετουργία σε κάθε συνάντηση με γνωστό. Δεν είσαι εσύ που δεν καταδέχεσαι ρούχο που να μην αναδεικνύει την καλή σου οικονομική κατάσταση, που ακολουθείς πειθήνια και πιστά τη μάζα των συνομήλικων. Όλα αυτά, εκτός από τον αληθινό εαυτό σου, κρύβουν και την ελευθερία σου. Δε βλέπω καμία ελευθερία σε σένα. Βλέπω κανόνες συμπεριφοράς και φόβο. Φόβο να διαφέρεις, να πεις τη γνώμη σου, να ντυθείς όπως προτιμάς, να διαλέξεις τις φιλίες σου σύμφωνα με τα πιστεύω σου και όχι τα ρούχα τους, να πηγαίνεις στα μέρη που ευχαριστούν εσένα και όχι όλους τους άλλους. Βλέπω φόβο σε όλους όσους με κοιτούν στραβά όταν η γνώμη μου, τα ενδιαφέροντά μου, ακόμα και οι λέξεις που χρησιμοποιώ διαφέρουν από τις δικές τους. Η προσπάθεια υποτίμησης του διαφορετικού, κι αυτός φόβος είναι. Και δε λέω πως η δική μου άποψη είναι αναγκαστικά η σωστή. Είναι όμως η δική μου, εκφρασμένη από μένα, που την έχω στηρίξει και την πιστεύω. Αυτή που με διαμορφώνει, που δεν την κληρονόμησα από άλλους. Την απέκτησα και τη διαμόρφωσα σύμφωνα με τη δική μου κρίση, το δικό μου νου.

Και νιώθω ότι με κυνηγάτε, γαμώτο.
Διαφημίσεις, περιοδικά, βιτρίνες, εκπομπές, όλα όσα σας περνούν προσπαθείτε να μου τα περάσετε. Να ντρέπομαι για μένα και να προσπαθώ να με αλλάξω για τους άλλους, όχι για τον εαυτό μου, να νιώθω άσχημα για τις επιλογές μου και έτσι να συμβιβάζομαι με τις επιλογές των άλλων, να με φορούν τα ρούχα μου και όχι να τα φοράω, να σκέφτονται οι υπόλοιποι για μένα, να με μιλούν οι λέξεις και όχι να τις μιλάω, να φυλακίζομαι μέσα στις φιλίες μου. Όχι. Αυτό δε θα το κάνω. Κι ας είμαι η μοναδική που θα κάνει κάτι, θα το κάνω γιατί το θέλω, γιατί με εκφράζει.

Και στην τελική, δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Δεν υπάρχει.
Δεν υπάρχει μαύρο και άσπρο. Υπάρχουν ΠΟΛΛΑ χρώματα.

Ελευθερία, γαμώτο.

26 σχόλια:

  1. Πιστέυω ότι ο πιο γαμάτος "εαυτός" μας είναι ο πραγματικός...

    Αλλά εμένα αυτές οι χαιρετούρες στυλ και καλά φίλοι, και καλά στρατό μαζί, και καλά μου έλειψες, και καλά πόσο γαμάτος είμαι και ξέρω τόσο κόσμο, μ εκνευρίζουν αφόρητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνώ με την πρώτη σου φράση, σίγουρα.
    Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω καθόλου, είναι το πώς σε κάνει γαμάτο να ξέρεις πολύ κόσμο. Ότι, τι; Σε πάνε πολλοί; Αφού δεν είσαι καν εσύ. Είσαι αυτό που θες να νομίζουν οι άλλοι ότι είσαι.
    Και να ήταν μόνο οι χαιρετούρες...
    Δε βαριέσαι...
    Σ'ευχαριστώ που πέρασες Douli μου.
    Καλό σου βράδυ και χαμόγελα πολλά:):)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Έχω αρκετούς γνωστούς που μου λένε "που χάθηκες εσύ? που γυρνάς, κλπ κλπ" και αναρωτιέμαι τι έγινε και το λένε αυτό.
    Όπως επίσης έχω κι άλλους τόσους που μου λένε "είσαι γαμάτος ρε φίλε κλπ κλπ" και ούτε κι αυτό το καταλαβαίνω.
    Και δεν τα καταλαβαίνω γιατί δεν καταλαβαίνω από που εώς που χάθηκα κι από που εώς που έγινα γαμάτος. Απλά κάνω τα πράγματα που κάνω.
    Δεν έχει νόημα "χάνεσε" γι αυτούς για να έχουν να λένε μετά ότι επανεμφανίστηκες, ότι άλλαξες, ότι έγινες γαμάτος. Για μένα είναι μπούρδες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ααα μην το συζητάς, ακολούθα αυτό που θες με αυτούς που θες.. δεν είμαστε όλοι στρατιωτάκια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. πωπω πώς μου τη δίνουν τέτοιες συναντήσεις, τέτοιες τυπικές συζητήσεις, ανούσιεες, που ο άλλος προσπαθεί να σου δείξει πόσο καλύτερος είναι από εσένα.. ψεύτικα χαμόγελα, ψεύτικο ενδιαφέρον.. και να σε ρωτάνε και "πού χάθηκες;" αυτή δε την ερώτηση δεν την μπορώ καθόλου.. ρε φίλε δε χάθηκα, αν δεν ήθελα να χαθώ, δε θα χανόμουν.. ανούσιες συζητήσεις.. δήθεν καταστάσεις που με αηδιάζουν.. όλοι προσπαθούν να γίνουν όπως όλοι οι υπόλοιποι. καλά τα λες.. μπράβο σ' αυτούς που τολμάνε να διαφέρουν.. και που στις μέρες μας ευτυχώς διαπιστώνω ότι είναι όλο και περισσότεροι :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. aς τους να λένε.. Κάνουν τα ίδια, ντύνονται με τον ίδιο τρόπο, πάνε σαν τα ζώα στα ίδια μαγαζιά..Δεν το παίζω καθόλου ότι θέλω να διαφέρω, απλά όταν θέλω να είμαι εγώ, ο εαυτός μου, θα το υποστηρίξω..
    Οι ψεύτικες χαιρετούρες είναι απλά σπαστικές. δήθεν ενδιαφέρονται και τυπικές μαλακίες...
    Την ανάγκη να είμαι ¨δημοφιλής" ευτυχώς δεν την είχα ποτέ και ποτέ δεν θα την καταλάβω!! Ε ΚΑΙ;;;; τι κατάλαβες εσύ πασίγνωστη,υπεργαμάτη; Σε κέρασαν ένα σφηνάκι παραπάνω; Α, και αργότερα θα κάνεις Pr σε κανα κλαμπ..

    Φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "Πού χάθηκες?"
    που πάει να πει "γιατί με γράφεις; γιατί δε με έχεις ανάγκη, να καθεσαι να σου λεω τον πονο μου ή απλα να υπάρχεις για να ξέρω ότι μου δίνεις σημασία;"


    Γιατί δε μπορείς να χάσεις κάτι
    α) αν δεν το έχεις
    β) αν δε το ψάξεις

    Σ' ευχαριστούμε για τις πολύχρωμες, αναρτήσεις :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. θέλει απίστευτη ψυχικη δύναμη ειδικά στην εφηβεία να'σαι διαφορετικός και να υποστηρίζεις, να χαίρεσαι τη διαφορετικότητα σου.
    εσύ έχεις αυτή τη δύναμη να διαφέρεις.
    μην την κατηγορείς που δεν την έχει. το να θες να ανήκεις είναι σύμφυτο με τον άνθρωπο για αυτό φτιάχνει άλλωστε κοινωνίες και δε ζει μόνος σε μια σπηλιά.
    όμως το να αφήνεσαι να σε παρασέρνουν οι άλλοι, σε σημαντικά θέματα δεν είναι κοινωνικοποίηση είναι θυματοποίηση.
    πιστεύω ότι με τον καιρό, όταν μεγαλώσει κι ωριμάσει η φίλη σου θα πάψει να παρασέρνεται απ'τους άλλους.
    δώστης χρόνο και κατανόηση αν την αγαπάς :)

    φιλάκια!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Διαβάζοντας όσα γράφεις, μου ήρθαν πολλά άτομα, πολλές καταστάσεις στο μυαλό...
    Αυτός ο φόβος που λες... τον συναντάς παντού και είναι ότι πιο δύσκολο γι'αυτόν που τον έχει μέσα του να τον ξεπεράσει και να τον αφήσει πίσω...
    Είναι όλα αυτά τα στερεότυπα που δίνει η κοινωνία και η οικογένεια..
    Όμως θα υπάρξουν στιγμές που θα ξεπεραστούν όλα αυτά.. η μαγκιά θα είναι αυτές τις στιγμές να τις κάνεις λεπτά, ώρες, μέρες, μήνες,χρόνια...
    Παρ'όλα αυτά, νομίζω ότι δεν πρέπει να κρίνουμε τόσο σκληρά κάποιον που ζεί με αυτόν τον φόβο.. είναι δύσκολο.. ίσως και να θέλει να τον ξεπεράσει αλλά να φοβάται... ίσως να μην έχει μάθει τί πραγματικά σημαίνει ελευθερία και να φοβάται ακόμα και αυτήν....

    Φιλί Διαμαντένιο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Sarper,
    λόγια όλα αυτά.
    Απλά λόγια για να υπάρχουν.
    Καλημέρα:)


    Ηφαιστίωνα,
    ναι, αυτή η λέξη "στρατιωτάκια" περιγράφει ακριβώς την κατάσταση.
    Καλημέρα!


    Christie,
    Έτσι. Και δεν είναι καν ότι χάνεσαι, επειδή δε σε βλέπουν. Απλά πας όπου θες εσύ, κι ας είσαι ο μόνος που πας εκεί.
    Μακάρι να μαζεύονται όλο και περισσότεροι;)
    Καλημέρα!!


    Always Wrong,
    καλως ήρθες στα μέρη μου:)
    Είδες; Ακόμα και για όταν θες να κάνεις όλα όσα σ'αρέσουν κι ας μη συμβαδίζουν με τη μάζα, τσουυυπ παίρνεις την ταμπελίτσα του ψευτοεπαναστάτη, ότι το παίζεις διαφορετικός ενώ δεν είσαι. Το να είμαστε όλοι διαφορετικοί σαν περίπτωση δεν παίζει δηλαδή, θα κατηγορηθείς ότι προσπαθείς να δείξεις διαφορετικός. Κι αυτό δεν το καταλαβαίνω.
    Όσο για το να είσαι δημοφιλής...
    Ένα ακόμα ανούσιο γεγονός.
    Σ'ευχαριστώ που πέρασες,
    καλημέρα σου:)


    Nana,
    Ναι, αυτό ισχύει όταν μιλάς για κάποιο φίλο ο οποίος δε βρίσκεται πια κοντά σου. Όταν μιλάς για κάποιον απλό γνωστό, που τυχαίνει ας πούμε να είστε σε ένα μάθημα μαζί, δεν ισχύει καν. Είναι ένα απλό, γενικό και ανούσιο "πού χάθηκες;" μόνο και μόνο για να το πεις.
    Για το α και το β συμφωνώ βέβαια.
    :)
    Εγώ ευχαριστώ που περνάτε και τις χρωματίζετε ακόμα παραπάνω:):)
    Καλημέρα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Daisy μου,
    το θέμα αυτό στην εφηβεία χωράει πολλή, πολλή συζήτηση. Θα μπορούσα να στο αναλύσω διεξοδικά. Τη δύναμη την απέκτησα επειδή το θέλησα, επειδή κατάλαβα τι γίνεται γύρω μου, και στράφηκα συνειδητά στο να βρω ποια είμαι εγώ, και όχι στο ποια θέλουν οι άλλοι να έιμαι.
    Για την ακρίβεια φίλη μου δεν είναι, απλή γνωστή είναι.
    Όπως και να'χει, μακάρι να καταλάβει.
    Σ'ευχαριστώ που το αναφέρεις, χαίρομαι που υπάρχουν ήρεμες και γεμάτες κατανόηση απόψεις ακόμα!
    :)
    Φιλιά πολλά και όμορφη καλημέρα!


    Διαμαντένια μου,
    Ξέρεις, από όταν κατάλαβα λίγο καλύτερα την κοινωνία και το πώς λειτουργεί και το πώς φέρεται ο κόσμος κλπ, μια από τις πρώτες λέξεις που μου έκατσαν πολύ άσχημα ήταν η λέξη στερεότυπο. Όχι σαν λέξη βέβαια, σαν έννοια.
    Όπως και ο φόβος. Είναι έννοιες - φυλακές.
    Η αλήθεια είναι ότι χαίρομαι με τα σχόλιά σας που αναφέρουν το να είμαστε πιο μαλακοί μ'αυτά τα άτομα, γιατί έτσι θέλω να σκέφτομαι, μόνο που το ξεχνάω όταν φέρονται άσχημα προς τις δικές μου επιλογές. Μου το θυμίζετε. Ευχαριστώ;)
    Αγάπη. Αυτό διώχνει κάθε φόβο, κάθε ανησυχία.
    Και πάνω απ'όλα Αγάπη για τον εαυτό μας. Νομίζω αυτό λείπει από την κοινωνία γενικά. Γιατί ποιος μπορεί να αγαπήσει ολοκληρωτικά τους άλλους αν δεν μπορεί να αγαπήσει τον ίδιο τον εαυτό του;
    Καλημέρα σου διαμαντάκι:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Μάλλον θα ακουστώ κλισέ και γέρος τώρα αλλά το μόνο που χω να πω είναι πως θα ακολουθήσουν και άλλα τετοια σκηνικά στη ζωή σου...μείνε ανεπηρέαστη όσο μπορείς και μη θυσιάσεις τον εαυτό σου και τα πιστεύω σου απλά για να χεις παρέα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Το κείμενό σου το βρήκα πολύ καλό, απλούστατα γιατί σκέφτηκα πως θα μπορούσα κάλλιστα να το είχα γράψει εγώ.
    Πολύ σωστά, ο φόβος είναι πίσω από κάθε συμπεριφορά, γενικά πίσω από το κάθε τι...
    Ίσως και εμείς να φοβόμασταν να διαφέρουμε αν δεν είχαμε βρει κανέναν μα απολύτως κανέναν να μας δέχεται έτσι "διαφορετικούς".
    Γι' αυτό πάντα πίστευα πως οι φίλοι δεν είναι πάνω από ένα - δύο άτομα.
    Τις υπόλοιπες κοινωνικές υποκρισίες του περίγυρού μας, τη μόδα τους, τους τρόπους τους, όλα αυτά τα δήθεν, απλώς δε χρειάζεται να τα πάρουμε ποτέ στα σοβαρά.

    Υ.Γ. Αλήθεια, μια που μίλησες και για ρούχα, τι φοράς? :)
    (χαζό χιουμοράκι για να ελαφρύνει λίγο το κλίμα :-Ρ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Καλό παιδί,
    μην ανησυχείς, γέρος δεν ακούγεσαι, ίσα ίσα..Αφού είσαι παιδί:P
    Παρέες πολλές δεν έχω ήδη, μόνο βασικά άτομα, γιατί δε δέχομαι να πηγαίνω "εκεί που πάνε όλοι", να κάνω "αυτά που κάνουν όλοι" και να δείχνω "αγάπες και λατρείες" σε όλους, πόσο μάλλον αν έχουν αρνητικότητα και με απωθεί η ενέργειά τους. Δεν μπορώ να προσποιούμαι για να ταιριάζω με όλους. Πάλι καλα:P
    Φιλιά, ευχαριστώ που πέρασες!


    Chefακι,
    Τα λες ωραία. Ακόμα και όταν κανείς δε σε δέχεται, δε χρειάζεται να αλλάξεις όμως. Σίγουρα υπάρχει κάποιος εκεί έξω που θα σε δεχτεί γι'αυτό που είσαι, κι ας είναι ένας και μοναδικός. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δίνω πάντα σημασία στη διαφορετικότητα. Αγαπώ τη διαφορετικότητα και σε πολλές αναρτήσεις μου μιλώ γι'αυτή. Γι'αυτό και όλες αυτές οι απόψεις περί του να μένεις σταθερός στον εαυτό σου και να τον δέχεσαι όπως είναι. Πιστεύω ότι αν σε δέχεσαι εσύ, σίγουρα θα βρεις και κάποιον άλλο να σε δεχτεί.

    Φοράω χαμόγελα και αγάπηηηη 8) 8)
    χιχιχι
    Φιλιάα:):):)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Πω πω κάτι αντίστοιχο μου έτυχε σήμερα... Αυτό που ξέρεις ότι υποκρίνονται κι ας είναι προσεγμένα κρυμμένη αυτή η υποκρισία τους, είναι πολύ εκνευριστικό. Απλά αποχωρείς και καλά κάνεις
    φιλάκιαααα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Πνευματάκι αυξάνεις την ένταση στο mp3 σου,δίνεις ένα χαμόγελο σ' αυτό το άτομο και συνεχίζεις την πορεία σου!!!
    ΥΓ. για το τελευταίο κομμάτι της ανάρτησης σε παραδέχομαι ;) μπράβο μικρό πνεύμα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Gilly,
    Έτσι...!
    Φιλιά πολλά, καλο βράδυ:):)

    Nick,
    οχι σε σενα δεν απαντώ:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Οκ, ο δρόμος που διάλεξες είναι αρκετά μοναχικός, οπότε ακόμη κι αν η κοπελιά εκείνη έπιασε το υποννοούμενο στην απάντησή σου δε νομίζω να τον ακολουθούσε. Ούτε και πρόκειται να τον ακολουθήσει όταν η παρέα με την οποία σπάει ποτήρια θα συμπεριλάβει και κάποια πιο ενδιαφέρουσα προσωπικότητα που τα σπάει καλύτερα, οπότε θα την αντιμετωπίζουν σαν κομμάτι δευτερεύουσας διαλογής.

    Για μένα, δεν χάνεις και πολλά που δεν κάνεις παρέα με άτομα που η σκέψη τους φτάνει μέχρι τις μάρκες των ρούχων που φορούν. Ιδιαίτερα όταν σ' αυτό τον κόσμο υπάρχουν κι άλλα πρόσωπα που σου ταιριάζουν πολύ περισσότερο.

    Φιλιά κοριτσάκι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Πόσο σωστά τα λες. Βέβαια καμιά φορά προσπαθώ να δω ποια κοπέλα συμπαθώ περισσότερο, αυτή που χθες είχε την πιο ξυνή φάτσα που έχω δει ποτέ και δεν έλεγε ούτε συγγνώμη τι είπες αλλά σκέτο "είπες κάτι" ή αυτή που είναι η χαρά του Θεού με αγκαλιές και φιλιά; Μισώ την υποκρισία όπως και να έχει. Δε θα μπορούσα να έχω ποτέ τέτοια κοντινή φίλη κιόλας, δε θα ξερα τι θέση έχω εγώ μεταξύ άλλων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. Πιτσόνι,
    Μοναχικός; Ίσως.
    Αν και δεν ξέρω ποιος δρόμος ορίζεται ως μοναχικός... Θέλω ανθρώπους, δεν έχω πρόβλημα μ'αυτούς. Μόνο να μου ταιριάζουν, όπως αναφέρεις κι εσύ. Και κάπου θα υπάρχουν και για μένα, δε μπορεί...
    Καληνύχτα,
    χαίρομαι που ξαναπέρασες:)



    Αμέλια,
    Σίγουρα υπάρχουν και άλλες κοπέλες, όχι μόνο αυτές. Δε χρειάζεται να συμβιβάζεσαι, ούτε καν με την υποκρισία που δεν αντέχεις - και πολύ καλά κάνεις -, γιατί όπως λες δε θα ξέρεις κι εσύ τη θέση σου.
    Καλό βράδυ:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. Χαιρετώ και πάλι! :)

    Μοναχικός, όχι με την έννοια του να μη δέχεται κάποιος συνοδοιπόρους, αλλά με αυτήν του να μην βρίσκει εύκολα συνοδοιπόρους.

    Κατά τ' άλλα, έχω παρατήσει εδώ και καιρό το blogging και περνώ όποτε έχω τον χρόνο από μερικά blogs - σταθερές αξίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. το κορυφαίο είναι η πιο πάνω συζήτηση να γίνεται στο facebook.. :)

    μαζί σου στο να κάνεις αυτό που σε κάνει εσένα ευτυχισμένη χωρίς να υποκρίνεσαι.
    απλά όπως λες δεν είναι μόνο μαύρο και άσπρο..δεν είναι κακό να συμβιβάζεσαι μερικές φορές για να συναντήσεις στο μέσο κάποιους ανθρώπους..
    μερικές φορές και κάποιους ανθρώπους!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. Πιτσάκι,
    μ'αυτή την έννοια, ναι, θα μπορούσες να τον πεις και μοναχικό.
    Εδώ είσαι καλοδεχούμενος, το ξέρεις!
    Να περνάαας:)


    Τέρας,
    όσον αφορά το συμβιβασμό.. ναι, μέχρι εκεί που δε σε αλλάζει ή σε κάνει να νιώθεις άβολα.
    Καλο βράαδυ:D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Nοιώσε άνετα να είσαι ο πραγματικός εαυτός σου μόνο αυτό μετράει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  25. Ναι, έτσι φαίνεται :)
    Ωραίο nick!
    Καλως όρισες στα μερη μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. εισαι ελευθερη..μην αγχωνεσαι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή