13 Σεπτεμβρίου 2011

Ασυναρτησία 37

Δεν ήξερα αν έπρεπε να λυπάμαι ή να χαίρομαι.
Είδα την παιδική φίλη μου, που πλέον δεν είναι φίλη μου. Είδα τον αδερφό μου να πακετάρει τα πράγματά του. Είδα τον εαυτό μου να μην ξέρει πώς να αντιδράσει κάποιες στιγμές.
Μακάρι να μπορούσα να εκφράσω το πόσο μου έλειπε η φίλη που είχα από παιδί, αλλά και το πόσο με απωθούσε πλέον. Και μακάρι να μπορούσα να εκφράσω το πόσο δύσκολο μου ήταν να βλέπω τον αδερφό μου να μαζεύει τα πράγματά του. Και να φεύγει.
"Είναι για καλό, είναι για καλό, σταμάτα να σκέφτεσαι και να ταλαιπωρείσαι, σταμάτα, φεύγει για καλό!"
Και κάποιες φορές όντως σταματούσα. Και κάποιες άλλες δάκρυζα. Και άλλες χαμογελούσα.
Είναι τόσο περίεργα τα συναισθήματα καμιά φορά... Μπλέκονται τόσο περίτεχνα που δεν μπορείς ούτε ο ίδιος να διαχωρίσεις το ευχάριστο από το δυσάρεστο.

Πρώτη μέρα.
Σχολείο γεμάτο.
Πρόσωπα, πρόσωπα, πρόσωπα,
γνώριμα και μη.
Μα κάτι λείπει.
Ξέρεις, είναι κάποια άτομα στη ζωή κάθε ανθρώπου που τον κάνουν να νιώθει πως είναι στο σπίτι του. Πως είναι εκεί που ανήκει, εκεί που θα έπρεπε να είναι.
Κάτι τέτοιο μου έλειπε. Μου έλειπε ένας τέτοιο οικείο πρόσωπο, κι ας ήταν γύρω μου εκατοντάδες άλλα.
Όμως δεν έχει σημασία πια. Γιατί ξέρω πως έχω τέτοια πρόσωπα γύρω μου κι ας μην το βλέπω κάποιες φορές. Πρόσωπα που θα περάσουν το βράδυ μαζι μου συζητώντας, τραγουδώντας, βλέποντας ταινίες, που θα μου ανοιχτούν ακόμα και μετά από καιρό, που θα με σκουντάνε το πρωί για να ξυπνήσω και να πάμε για πρωινό σε ένα καφέ στη γωνία, που θα μου πουν μια ζεστή καλημέρα πριν από μια δύσκολη μέρα, που θα με παίρνουν τηλέφωνο μονίμως για να σιγουρευτούν πως όλα είναι εντάξει.

Στηρίγματα. Επίσης γνωστά ως φίλοι..
Αυτά τα πρόσωπα που θες να είσαι κοντά τους, απλά για να είσαι. Γιατί ξέρουν και ξέρεις.
Γιατί δε χρειάζεται να πεις για να σε ακούσουν.
Κι ας μη φαίνεται κάποιες φορές.

11 σχόλια:

  1. Αα, τι ωραία… να νιώθεις άνετα με κάποιον άλλο -χωρίς να πρέπει να ζυγιάζεις τις σκέψεις σου και να μετράς τα λόγια σου, να ρέουν από μέσα σου αβίαστα,σίγουρος ότι ένα χέρι μπιστικό θα τα πάρει, θα τα κοσκινίσει, θα κρατήσει ό,τι αξίζει και η καλοσυνάτη ανάσα του θα φυσήξει τα άλλα μακριά Κράικ Νταϊάνα

    φίλοι... τι θα γινόμασταν άραγε χωρίς αυτούς?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Υπάρχουν οι φίλοι... Κάπου διάβασα πως μοιάζουν με τα αστέρια...
    Δεν τους βλέπεις πάντα αλλά ξέρεις ότι θα είναι εκεί......

    Φιλιά γλυκό κορίτσι !!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. μια δόση ασυναρτησίας
    μια δόση τρυφερότητας
    δυο κουταλάκια χαμόγελο
    δυο δάκρυα
    μια αίσθηση βροχής στο πρόσωπο
    τρεις ηλιαχτίδες στα μαλλιά
    κι ένα φιλί μιας καληνύχτας
    μας κάνουν 36
    συν 1 τραγούδι φόρεμα στις λέξεις σου: http://bit.ly/VTGx (November)
    =37
    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. σε νιώθω..ο αδερφός μου φεύγει σύντομα για πανεπιστήμιο..η παιδική καλύτερή μου φίλη έχει απομακρυνθεί, κι ο χρόνος τρέχει και μ' αφήνει πίσω, να συλλογιέμαι ότι ποτέ ξανά δε θα είμαι στο ίδιο σχολείο με τον αδερφό μου, ότι ποτέ ξανά δε θα είμαι φίλη με την συγκεκριμένη, ότι σύντομα ούτε καν εγώ δε θα είμαι σχολείο..
    λυπηρό..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγάπη μου,
    Εγώ χθες ήμουν Κομοτηνή για σπίτι (τελικά δε βρήκα) και όση ώρα ήμουν εκεί έκλαιγα.. Ένιωθα τελείως έξω απ'τα νερά μου.. Αλλά δε θα είναι έτσι, θα αλλάξουν όλα.. Ίσως κάποια άτομα να είναι δίπλα σου χωρίς να τα βλέπεις και να περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να φανερωθούν.. Μην ανησυχείς και κυρίως μη στεναχωριέσαι, μόνο κακό στον εαυτό σου κάνεις.. Υπομονή και θα αλλάξουν όλα.

    Είμαι εδώ για σένα, φιλάκια <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ελένη,
    ωραιότατη περιγραφή..
    :)


    Ελευθερία,
    Φιλιά πολλά:)


    Dim,
    τι όμορφο σχόλιο!
    Το κομμάτι υπέροχο, και σκέψου ότι ο Νοέμβριος είναι ένας από τους δυο αγαπημένους μου μήνες:)


    Σύννεφο,
    περνάμε παρόμοια κατάσταση... αλλά κοίτα. Σκέφτομαι πως ο αδερφός μου φεύγει για καλό. Και αργότερα θα πάω κι εγώ. Και ύστερα, άλλοι άνθρωποι φεύγουν κι άλλοι έρχονται. Πόρτες κλείνουν και πόρτες ανοίγουν. Όλα θα είναι καλύτερα αν τα δεις πιο αισιόδοξα!


    Μικρούυλι,
    ...Έρχομαι για άμεση συζήτηση ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Και ποσο καιρο εχει που λειπει αυτο το οικειο προσωπο; ή τα οικεια για μενα.που να δεις μετα απο ενα και χρονο,δεν συνηθιζεται ρε,με τιποτα,απλα σκληραινεις για να το περασεις....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. το εχω παρατηρησει αυτο, με βασει τα οσα περναω με την κοπελα που αναφερω. δεν μπορω να συνηθισω την απουσια της, απλα προσπαθω να σκληρυνω για να αντεχω. οσο γινεται.
    δε συνηθιζεται, το ξερω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μουτράκι όμορφο σου λείπει κάποιος;

    και εγώ εδώ γιατί είμαι;

    για να σου χαρίζω χαμόγελα και να γίνεις πιο δυνατή!!

    Κάθε μέρα που περνάει γίνεσαι πιο "δυνατή" αρκεί να έχεις γύρω σου αληθινούς ανθρώπους!!

    Γι΄ακόμα μια φορά μ' εξέπληξες με το τραγούδι που έβαλες!!

    τα σέβη μου!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Χαχαχ
    σ'ευχαριστω, πολυ ομορφο το σχολιο σου:)
    Συγγνωμη για την καθυστερημενη απαντηση, δεν ειχα χρονο!
    Καλο βραδακι

    ΑπάντησηΔιαγραφή