29 Οκτωβρίου 2011

Τέλος.

Αυτό ήταν λοιπόν.
Αυτό ήταν το Ελεύθερο πνεύμα, αυτό ήταν το ομώνυμο blog, αυτές οι αναρτήσεις, αυτές οι σκέψεις, αυτά τα σχόλια, αυτά τα χαμόγελα, αυτά τα δάκρυα, αυτές οι αγάπες, αυτές οι λύπες, αυτή και η τελευταία ανάρτηση. Και έπεται να είναι αρκετά μεγάλη.

Το γιατί δεν το ξέρω ούτε κι εγώ, μη με ρωτήσετε παρακαλώ.
Ή ίσως να το ξέρω και να μη θέλω να το σκέφτομαι / παραδεχτώ.
Πέρασα ωραία γράφοντας και διαβάζοντας... Και κάθε ανάρτηση έχει μια μικρή ιστορία, μια μικρή σκέψη που μου φύτρωσε ξαφνικά, μια ανάμνηση, κάτι.
Ήθελα να γράφω για χαρούμενα γεγονότα, να περνάω θετικά μηνύματα και όμορφη ενέργεια μέσα από τα λεγόμενά μου. Ελπίζω έστω και έναν ελάχιστο αριθμό από τους αναγνώστες μου, να τους άγγιξα, να τους έμεινε κάτι από πνεύμα.
Σας ευχαριστώ που ήσασταν εδώ.

Να είστε χαρούμενοι. Πιστέψτε με, ο μόνος σκοπός στη ζωή σας είναι να είστε χαρούμενοι. Κάντε το. Τώρα. Τώρα είναι η ώρα. Τώρα ζείτε.
Και η ζωή είναι απίθανη. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου