8 Ιανουαρίου 2012

Paranoia

Άνθρωποι.
Εκείνα τα περίεργα, όμορφα όντα, τα οποία μπορούν να γίνουν πολύ τρομακτικά.
Ναι, τα φοβάμαι κάποιες φορές. Μαζεύονται όλα μαζί και σχηματίζουν ένα σχήμα απειλής. Κι εγώ περιμένω την επίθεση. Καρτερικά σχεδόν. Ξέροντας τι θα συμβεί, μα φοβισμένος. Δεν το δείχνω όμως – τους δίνεις δύναμη όταν τους δείχνεις τα συναισθήματά σου.
Προσπαθώ να τους αγνοώ για να μην τρέφονται από μένα κι από τα όσα νιώθω.
Όπως κάνω και με τους εσωτερικούς μου ανθρώπους.
Είναι λίγο πιο θολοί από τους κανονικούς, και έχουν ως μόνιμο τόπο κατοικίας τους το μυαλό μου. Μοιάζουν  πολύ πραγματικοί. Ίσως και να ‘ναι.
Εμφανίζονται πολύ συχνά. Μπορώ να πω και ύπουλα. Κυρίως τις πιο ακατάλληλες στιγμές, όπως όταν μιλάω με κάποιον ή πριν κοιμηθώ. Με περικυκλώνουν και κάνουν φασαρία. Έναν ατέλειωτο θόρυβο. Μιλούν μεταξύ τους ή μιλούν σε μένα. Όλοι μαζί. Και το μόνο που μπορώ να ξεχωρίσω από τα όσα λένε είναι μερικές λέξεις. Μα ξέρεις τι δύναμη έχουν οι λέξεις τους;
Άλλες φορές τραγουδούν. Τραγουδούν τις σκέψεις μου. Κάθε μικρή και ανούσια σκέψη – ακόμα κι αυτές που νομίζεις πως τις δημιούργησε ο νους σου μόνος του, πως δεν τις έχεις κάνει εσύ. Τις σκέψεις που κάνω στην προσπάθειά μου να τους αγνοήσω.
Τραγουδούν πάνω στις νότες μου. Σ’ αυτές τις μελωδίες που δημιουργώ μόνος μου, όταν αφήνω την ψυχή μου ελεύθερη για να νιώσει τη λύτρωση μέσα από τη μουσική. Και κάπως έτσι η λύτρωση γίνεται και φυλακή μου.
Θέλω να τους φωνάξω. Να τους φωνάξω με όση δύναμη έχω. Μα ξέρω ότι η φωνή μου δεν είναι αρκετή για να καλύψει το θόρυβό τους.
Υπάρχουν φορές που κάνουν ησυχία. Αλλά ησυχία που φωνάζει. Το ήξερες ότι μπορεί να το κάνει αυτό η ησυχία; Και αυτή η ησυχία είναι πιο ενοχλητική από το θόρυβο. Και πιο τρομακτική. Δεν ξέρεις πώς να την αντιμετωπίσεις.
Όταν καταφέρω να κοιμηθώ, εμφανίζονται πάλι. Κάνουν τα όνειρά μου εφιάλτες. Πολεμούν μέσα σ’ αυτούς, πολεμούν μέσα μου. Ουρλιάζουν, ψιθυρίζουν, μιλούν, τραγουδούν, χτυπούν  τα πόδια τους ρυθμικά και δυνατά σαν να θέλουν να με πονέσουν. Και ξυπνάω και θέλω να κλάψω. Ίσως από οργή, ίσως από απόγνωση. Και ρίχνω νερό σε όλο το σώμα μου, λες και θα τους διώξω έτσι.
Μα είναι μέσα μου, πρέπει να μάθω να ζω μ’ αυτό. Πρέπει να μάθω να ζω στο χάος τους.
Και περπατώ ασταμάτητα μέσα στο δωμάτιο, σαν να έχω προορισμό.
Είναι αστείο. Όπου ρίξω το βλέμμα μου, βλέπω κι έναν απ’ αυτούς.
Κι έτσι αποφασίζω να με ξεγελάσω.
«Προσποιήσου πως ποζάρουν για σένα!», λέω στον εαυτό μου, κι εκείνος κρατά ήδη το μολύβι.
Τους σχεδιάζω. Σχεδιάζω τους ανθρώπους του μυαλού μου, εκεί ακριβώς όπου βρίσκονται.
Μια γυμνή γυναίκα στο κρεβάτι μου, αγκαλιάζει τα γόνατά της και με κοιτά αθώα.
Και ένας γέρος πίνει τον καφέ του σχεδόν μηχανικά, και ρίχνει που και που το ευγενικό του βλέμμα στην τηλεόραση. Δίπλα του, γυναικεία μορφή με μια γάτα στα πόδια. Βλέμμα απλανές. Η γάτα φεύγει από τα πόδια της, μα η εικόνα είναι πολύ έντονη ήδη. Δε χρειάζεται να τη βλέπω για να τη σχεδιάσω ακριβώς όπως καθόταν.
Ένα μικρό παιδάκι με ξανθές μπούκλες, στέκεται όρθιο σε μια γωνία με τα χέρια του –όμορφα χεράκια..-  να καλύπτουν τα μάτια του. Μετράει δυνατά και σχεδόν τραγουδιστά. Ίσως να παίζει κρυφτό και τα υπόλοιπα παιδιά να είναι κάπου εδώ κρυμμένα –να θυμηθώ να μη μαρτυρήσω πού έχουν κρυφτεί αν τα δω-. Ίσως βέβαια να μη θέλει να βλέπει γύρω του και να κρύβει όπως μπορεί την πραγματικότητά του. Και κανένα παιδάκι να μην κρύβεται πουθενά. Αναζητά διέξοδο. Μετρά μέχρι το εκατό και ελπίζει πως όταν ανοίξει τα μάτια θα έχει αλλάξει μορφή.
Οι άνθρωποι του μυαλού μου.
Τους σχεδίασα σε χαρτιά και τώρα δεν υπάρχουν πια στη φαντασία μου.  Τώρα είναι μελωδίες, είναι διηγήματα, είναι ζωγραφιές και χορευτικές κινήσεις, δε χρειάζεται να ζουν μέσα μου. Έχουν τη δική τους θέση.

Και όταν εμφανιστούν οι επόμενοι, θα πω: «Ας ζωγραφίσω την παράνοιά μου…». Και το μολύβι μου θα εξαφανίσει τους θορύβους και τις ησυχίες τους.
Προσποίηση και δημιουργία.
Κάθε πόλεμος και μια ζωγραφιά, κάθε παράνοια και μια μελωδία.



υγ. εμπνευσμένο. όχι πραγματικό. και ευχαριστώ το πρόσωπο που μου το ενέπνευσε.

12 σχόλια:

  1. Πανέμορφο.. Και συγκινητικό διότι βλέπω τον εαυτό μου μέσα σε όλα αυτά..

    Όντως οι άνθρωποι μπορούν αν γίνουν πολύ τρομακτικοί.. Ιδίως για ένα άτομο όπως εγώ, που δεν μπορώ να τους καταλάβω πάντα..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έτσι είναι οι άνθρωποι.Άλλες φορές σαν άγγελοι άλλες φορές πραγματικοί
    και η σιωπή πράγματι...ίσως μπορεί να πει,κάποιες φορές,περισσότερα απ'όσα οι λέξεις!
    Πανέμορφο!
    Φιλιά πολλά:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όμορφο όντως αλλά και τρομακτικό θα έλεγα.. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να γράψω. Απλά να πω ότι συμφωνώ. Και επαυξάνω. Και ότι μου αρέσει πως έγραψες τόσο όμορφα μια -σχεδόν άσχημη- αλήθεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Αυτοί οι "άλλοι" που δεν είναι ορατοί από τους άλλους. Και δεν ξέρεις τελικά ποιοι είναι οι άλλοι και ποιοι οι "άλλοι"...
    Το κείμενό σου είναι όμορφο όπως πάντα free spirit, μακάρι βέβαια να μπορούσαν όλοι οι ψυχικά ασθενείς να ζωγραφίσουν την παράνοιά τους. Μην ξεχνάμε πως εκτός από την αρρώστια τους έχουν να αντιμετωπίσουν και τον κοινωνικό ρατσισμό. Αν είναι δυνατόν στις μέρες μας η ψυχική ασθένεια να αντιμετωπίζεται ακόμα σαν ταμπού -δυστυχώς στη χώρα μας περισσότερο…

    If the war inside my head
    Won't take a day off I'll be dead
    My icy fingers claw your back
    Here I come again

    Feeling paranoid
    True enemy or false friend?
    Anxiety's attacking me, and
    And my air is getting thin…

    http://www.youtube.com/watch?v=B53JMOCBBiw

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Υπέροχο...
    Μόνο αυτό έχω να πω :-/
    Περιγράφει την παράνοια;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Οι άνθρωποι είναι τόσο κοντά όσο και τόσο μακριά..

    δώσε χρώμα στη ζωή σου και στους ανθρώπους που έχεις γύρω σου...

    να χαμογελάς!!

    έχεις και πρόσκληση!! ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Kevin μου,
    χαίρομαι που ταυτίστηκες κατά κάποιο τρόπο.
    Καλημέρα!


    Estella,
    παντού μου! ;)


    Ziggy,
    σ'ευχαριστώω:D
    καλημέρα!


    Ηφαιστίωνα,
    καλημέρρααα:D


    Lost for words,
    να σε καλωσορίσω εδώ.
    και ευχαριστώ πολύ:)
    Καλημέρα!!



    Chef μου,
    μιλούσα συγκεκριμένα για την παράνοια των καλλιτεχνών, αλλά ο καθένας μπορεί να το πάρει όπως θέλει!
    χαίρομαι που σου άρεσε γλυκό μου
    καλημέρες!


    Χριστίνα,
    Κατ'εμέ την παράνοια των καλλιτεχνών!
    Καλημέρα:)


    Estrella,
    Σ'ευχαριστώ!!
    καλημέρα


    Vangel,
    έερχομαι:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ωραία είναι να είναι κάποιος παρανοϊκός καλλιτέχνης, κι ας λένε οι άλλοι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μου έκανε εντύπωση ότι οι μεγαλύτεροι δημιουργοί και καλλιτέχνες είχαν από ένα θέμα γενικά...
    Φέρει αποτελέσματα μια μικρή παράνοια μάλλον;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή