5 Μαρτίου 2012

Μικρή ευτυχία

Ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος. Κυριολεκτικά ελεύθερος.
Γεννιέται γυμνός.
Γυμνός από φόβους.
Από ενοχές.
Γυμνός από προβλήματα.
Γεννιέται γεμάτος Αγάπη και φως.
Χωρίς αλυσίδες στα πόδια του.
Αυτές, προκύπτουν στην πορεία.
Κι έχουν πολλά ονόματα.
Τις συμφέρει, για να μη μπορείς να τις αναγνωρίζεις εύκολα.
Λέγονται ανησυχίες.
Άγχος. Πίεση. Πόνος. Δυσκολία. Φόβος. Ανάγκη.
Ανάγκες για επιβεβαίωση.
Ανάγκες επιβολής. Εξουσίας. Ανάγκες για ισχύ.
Για υλικά αγαθά.
Λέγονται ρούχα. Σπίτια. Αυτοκίνητα. Εξοχικά.
Λέγονται πλούτος.
Λέγονται χρήμα.
Χρήματα...
Ένα ον τέλεια δημιουργημένο,
-μια αντανάκλαση καθαρής, αγνής Αγάπης-
ένα ον με έναν υπέροχο νου,
με ένα αψεγάδιαστο σώμα,
αυτό το ον στήριξε ολόκληρη τη ζωή του στα χρήματα.
Αυτό το ον διαμόρφωσε την πραγματικότητά του σύμφωνα με τις προσταγές του χρήματος.
Επέτρεψε - σχεδόν χαρούμενος μ'αυτή του την κίνηση -
σ'αυτά τα μικρά, πολύχρωμα χαρτάκια να τον εξουσιάζουν.
Να κυριαρχούν πάνω του.
Τους έδωσε αξία. Αξιολύπητο.
Πίστεψε πως θα του διευκολύνουν τη ζωή.
Κι εκείνα τον κατέστρεψαν.
Τον διέφθειραν.
Έβγαλαν το χειρότερο εαυτό του από μέσα του.
Τα χρήματα χώρισαν τους ανθρώπους σε κατηγορίες.
Τους απομάκρυναν.
Και πλέον δεν μπορούν να επιβιώσουν χωρίς αυτά.
Αυτό το υπέροχο ον, ενώ γεννιέται ελεύθερο,
χωρίς προσδοκίες, χωρίς ψεύτικες ανάγκες,
καταλήγει εθισμένο στο χρήμα.
Και όλοι παίζουν αυτό το παιχνίδι.
Όλοι έχουν πιστέψει τόσο πολύ στην ψευδαίσθηση αυτή,
που έχουν ξεχάσει την αλήθεια.
Την αλήθεια που θα μπορούσε να τους λυτρώσει.
Πως ο άνθρωπος γεννιέται γυμνός,
άρα μπορεί να επιβιώσει έτσι.
-Η φύση δεν κάνει λάθη.
Πως αν είχε ανάγκη από χρήματα,
θα είχε γεννηθεί μ'αυτά.
Κι όμως, ξεχνάει. Ξεχνά και τυφλώνεται.
Δε βλέπει την ομορφιά γύρω του
γιατί το μόνο που ψάχνει να βρει είναι πλούτος.
Εύκολος πλούτος.
Δε νιώθει με όλες του τις αισθήσεις,
γιατί τα πολλά ρούχα του τις φυλακίζουν.
Δεν έρχεται σε επαφή με τη φύση,
γιατί έχει πολλά να κάνει μέσα στα σπίτια του.
Δεν αγγίζει σε βάθος,
δεν αγκαλιάζει με Αγάπη,
δε μιλά μέσα από την ψυχή του,
δε ζει συνειδητά.
Ζει μηχανικά. Αφήνει την ευτυχία να ξεγλιστρά από τα χέρια του.
Την προσπερνά.
Γιατί νομίζει πως θα τη βρει μόνο αν κοπιάσει.
Αν παλέψει.
Αν κερδίσει αρκετά χρήματα.
Αν έχει δύναμη
και καλύψει μ'αυτή όλα τα κενά του.
Αν κατακτήσει όσα θέλει.
Και καταλήγει να νομίζει πως δεν έχει τίποτα.
Δεν έχει χρόνο, δεν έχει χρήματα,
δεν έχει αρκετή χαρά, δεν έχει ποτέ αρκετά πράγματα,
θέλει κι άλλη ύλη να αγγίζει για να νιώθει πως υπάρχει,
δεν έχει πολλά ακόμα, δεν έχει αρκετούς φίλους,
ο εαυτός του δεν είναι ποτέ αρκετός,
δεν έχει αρκετή ευτυχία, δεν έχει, δεν έχει, δεν έχει.
Κι αναρωτιέμαι
πότε θα επικεντρωθεί σε όσα έχει.
Πότε θα νιώσει βαθιά ευγνωμοσύνη γι'αυτά.
Και πότε θα συνειδητοποιήσει
πως όσα χρειάζεται πραγματικά,
τα έχει απ'τη στιγμή που γεννιέται.
Πότε θα ανοίξει τα μάτια και θα δει τον κόσμο
ακριβώς όπως είναι.
Και τον εαυτό του, επίσης.
Πότε θα δει πόσο όμορφα και ανάλαφρα είναι τα πόδια του χωρίς αλυσίδες.
Τις αυτοεπιβαλλόμενες αλυσίδες.
Πόσο ελεύθερος μπορεί να νιώσει όταν δεν έχει τίποτα.
Τίποτα να τον κρατά,
τίποτα να προσμένει,
τίποτα να χρειάζεται,
τίποτα να θέλει για να είναι ευτυχισμένος.
Αν σταματήσει να παίζει το παιχνίδι του,
αν βγάλει τον εαυτό του από τη φυλακή που ο ίδιος δημιούργησε,
τότε θα απολαύσει με όλες -επιτέλους!- τις αισθήσεις του
τη ζωή που ζει,
θα νιώσει την ευτυχία να ρέει, γαλήνη να τον κατακλύζει,
θα νιώσει την πληρότητα
και θα μάθει να φωνάζει την Αγάπη
χωρίς να χρειάζεται καν να μιλήσει.


9 σχόλια:

  1. Όλα αυτά είναι αλήθειες με τις οποίες θα συμφωνήσω..Μακάρι όμως να το καταλαβαίναμε και στην πράξη αυτό..
    Καληνύχτα=)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μπορεί σήμερα ο άνθρωπος να είναι δέσμιος του χρήματος,αλλά ας το παραδεχθούμε... Πάντα και από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησε το ταξίδι της αυτή η ύπαρξη ήταν "φυλακισμένη" και δεμευμένη από κάτι. Πρώτα απ' όλα από την άγνοια, δεύτερον απ' την ανάγκη για επιβίωση που στηριζόταν ανέκαθεν ΚΑΘΑΡΑ στα υλικά αγαθά, μετά ήρθε το άρωτρο και ξαφνικά ο άνδρας είναι ανώτερος κλπ. δεν είναι το υλικό ο εχθρός του ανθρώπου. είναι τέτοια η κατασκευή του να το ζητάει. το χρήμα είναι πια το μέσο για να φθάσει κανείς στα υλικά. ο χειρότερος εχθρός του είναι η αδυναμία του να συνειδητοποιήσει τί είναι τελικά αύτό το χαρτί που κρατά στα χέρια του...παντοδύναμο βαμβακάκι,υπερεκτιμημένο. μακάρι εσύ να μην το χρειάζεσαι,πράγμα που μιας και γράφεις στον υπολογιστή σου το blog σου είναι αδύνατον. αλλά αυτός είναι ο κόσμος και σίγουρα χωράει η αγάπη και το χρήμα στην ίδια καρδιά ταυτόχρονα αρκεί να το θέλουμε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. rainmaker's phantom,
    όπως και πολλά άλλα...
    καληνύχτα!


    πιτσάκι,
    hardcore παλι ε;
    :)
    φιλί
    αααα και περιμένω εναγωνίως το ξεκίνημα του blog σου


    Ανώνυμε/η,
    Το θέμα είναι πώς χειρίστηκε όλα αυτά. Το χρήμα, τα υλικά, όλα όσα χρειαζόταν για να επιβιώσει. Είναι σαν να τους έχει δώσει ζωή...
    Θέλω να πω, ως προς το θέμα της επιβίωσης -και της άνεσης ή της βοήθειας αν θες- φυσικά και έχει κάνει τρομερά πράγματα ο άνθρωπος... Δε διαφωνώ με όλα αυτά.
    Απλά ήθελα να θίξω το πώς έχει γίνει υποχείριό τους.
    Δεν είναι αστείο; Τα δημιούργησε για να βοηθηθεί και πλέον δεν μπορεί να ζήσει χωρίς αυτά. Μου φαίνεται κάπως όλο αυτό.
    Νομίζω ότι όλος μας ο κόσμος γυρίζει γύρω από το χρήμα. Και τι είναι τελικά το χρήμα; Τίποτα.
    Και φυσικά δε βγάζω τον εαυτό μου από όλα αυτά. Κι εγώ μέλος της ίδιας κοινωνίας με σένα είμαι.
    Μόνο που μ'αρέσει καμιά φορά να παρατηρώ το περιβάλλον μου από μια απόσταση και να ψάχνω τα πώς και τα γιατί. Δεν καταλήγω πάντα σε συμπέρασμα, αλλά οι παρατηρήσεις είναι ιδιαίτερα βοηθητικές.
    Σ'ευχαριστώ για το σχόλιό σου...
    καληνύχτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ότι έχεις ταλέντο στο να γράφεις μάλλον το ξέραμε.. απλά μετά από αυτή την ανάρτηση ένιωσα ότι ήθελα να το επαναλάβω :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Βασικά, για ένα κομμάτι των στίχων του κομματιού αυτού έδωσα το link. Γράφονται στα σχόλια του video και αξίζει να τους διαβάσεις. :)

    Θα έπρεπε ήδη να το έχω ξεκινήσει, άλλα με το ψάχτήρι για δουλειά, νέο σπίτι και κάποια άλλα θέματα που προέκυψαν δεν έχω πολύ χρόνο και έμπνευση για να postάρω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Γεννιόμαστε γυμνοί,αγνοί,μοναδικοί..
    Ξέρεις τι είναι το "ακόμα" πιο "λυπερό"??..Οχι,οτι δεν συνειδητοποιούν οτι είναι δέσμιοι,οτι φοράνε αλυσίδες(το ξέρουν..μάλλον?..) Αλλά οτι σκέφτονται οτι ακόμα κι αν προσπαθήσουν να "απελευθερωθούν" & κατορθώσουν να σπάσουν κάποιους κρίκους της αλυσίδας, δεν ξέρουν πως να χρησιμοποιήσουν την ελευθερία τους,δεν ξέρουμε πως να Ζήσουμε (!!!...έχει περάσει στο DNA κι δεν μπορεί εύκολα να "ξεχαστεί",χωρίς τις αλυσίδες δεν ξέρει ο άνθρωπος πως να φερθεί,πως να αντιδράσει..)


    ..Τι κι αν μερικοί έχουν πελώρια σπίτια κι ένα σωρό λεφτά?
    Ίσως να συνεχίζουν να παραπονιούνται πως δεν είναι αρκετά
    Τι κι αν κάποιους τους περιμένει μια λιμουζίνα κάθε μέρα?
    Ίσως κατά την διάρκεια της διαδρομής να νιώθουν πως δεν αναπνέουν,δεν παίρνουν αέρα
    Τι κι αν φοράμε όμορφα ενδύματα?
    Ίσως να ξεχνάμε του εσωτερικού μας κόσμου τα κοσμήματα [...]

    Υ.Γ: γράφεις πανέμορφα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. αχ πόσο μου'χαν λείψει αυτά τα κείμενα σου που λένε τόσα πολλά κι απευθύνονται σε όλους μας!
    να'σαι καλά και ευχαριστώ γι'αυτό το κείμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Τερατάκι μου
    ευχαριστώ πάρα πολύ:)
    φιλί


    Πιτσάκι,
    καταλαβαίνω. εγώ θα περιμέεενωω :)
    Και τους διάβασα τους στίχους;)


    Πέλαγος,
    Ευχαριστώ πάρα πολύ:)
    Έχεις δίκιο σ'αυτό που έγραψες. Δεν το είχα σκεφτεί.
    Αν και νομίζω η ελευθερία είναι στη φύση του ανθρώπου. Κάποια στιγμή θα έβρισκε τον τρόπο να ζήσει μ'αυτή.
    Ίσως.
    φιλί


    Daisy μου,
    ή μήπως να πω γλυκιά μαμά; :)
    Εγώ ευχαριστώ για τα λόγια σου!
    φιλί διπλό
    (το άλλο για το μικρό μας πλασματάκιιι!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή