13 Αυγούστου 2012

Χώμα από ουρανό


Το ζητάς το σκοτάδι. Όσο κι αν το φοβάσαι, μοιραία καταλήγεις να το ζητάς. Άλλωστε το ξέρεις πως χωρίς αυτό δε θα μπορούσες να αγαπάς το φως.
Η ψυχή σου ζητά απαντήσεις 
Που στο φως δε φαίνονται ποτέ.
Κοιτάς στον καθρέφτη
χέρια σε στάση απελπισίας,
τα μάτια μυρίζουν πόνο.
Στόμα ανέκφραστο
-και τι να εκφράσει πια; Επαναστάτησε! Τέρμα πια οι λέξεις, τέρμα!-.
Προσπαθείς να δεις μέσα σου.
Να ξεπεράσεις τα προσωπεία
και τα τείχη,
να διαγράψεις όλες τις φορές που έκρυψες όπως μπορούσες τις μεγαλύτερες αλήθειες σου
-έλεγες πως ο κόσμος δεν ήταν έτοιμος να τις ακούσει, μα ήταν κι αυτό ένα καλοστημένο ψέμα· εσύ δεν ήθελες να τις παραδεχτείς, ποιος δε φοβάται τον εαυτό του;-
και να ψάξεις, να ψάξεις τη δύναμη να σταθείς όρθιος, γυμνός μπροστά στα μάτια σου και να ελευθερωθείς.
Να σπάσεις τις αλυσίδες σου,
Να κερδίσεις την αιώνια λύτρωση.
Πρέπει να υπομείνεις μια τραγωδία,
Πρέπει να πέφτεις όλο και πιο κάτω,
Πρέπει να πατήσεις το χώμα 
Αν θες να αγγίξεις τον ουρανό.
Περικυκλώνεσαι από όλα όσα απέφευγες να αντιμετωπίσεις,
σε κυνηγούν αυτά που φοβάσαι,
οι μέρες που δε θες να έρθουν είναι ακριβώς πίσω σου,
φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη οι πιο κρυφές επιθυμίες σου,
χτυπούν με μανία την καρδιά σου όλες οι στιγμές που δίστασες να ζήσεις,
οι ευκαιρίες που άφησες να φύγουν,
τα απραγματοποίητα και τα απωθημένα.
Κλαίνε στα πόδια σου –ριγμένα σώματα- οι αναμνήσεις,
τρέμουν τα θέλω σου και στροβιλίζονται στο σώμα σου.
Βλέπεις.
Βλέπεις όλες τις γωνίες μέσα σου 
που κατάφεραν να σε κρύψουν
όταν το ’θελες,
όταν έπρεπε με κάθε τίμημα να ξεχάσεις,
όταν ζητούσες απεγνωσμένα βοήθεια.
-Μα και ποιος να σε βοηθούσε; 
Όλοι στις γωνιές τους,  
Και οι πιο δυνατοί –είναι;-
Στις γωνιές των άλλων-.
Αναγνωρίζεις πρόσωπα που είχες κρύψει καλά
για να μην τα αντικρίσεις ποτέ ξανά,
ζεις πάλι τις λέξεις που σε πλήγωσαν
-αυτή τη φορά, μόνο, τις ακούς αργόσυρτα και καθαρά,
νιώθεις
τον παραμικρό ήχο να σε διαγράφει από παντού,
σε χτυπούν και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα.
Πρέπει, πρέπει σου λέω να μείνεις άπραγος!-
Βλέπεις τον εαυτό σου να τρέχει να ξεφύγει, απλώνεις το χέρι να βοηθήσεις μα δεν μπορείς καν να τον αγγίξεις, του φωνάζεις και δεν ακούει. Θλιβερό. Σχεδόν απάνθρωπο.
Και σκέφτεσαι να βάλεις τέλος. Να κάνεις το χέρι σου γροθιά και να σπάσεις τον καθρέφτη –ποιος νομίζει πως είναι πια;- και να τελειώσουν όλα για την ώρα. Να τρέξεις να ξανακρυφτείς απ’ τον εαυτό σου όπως κάνεις και με τους ανθρώπους που σε περιβάλλουν! Κρύβεσαι μέσα τους, χάνεσαι στους θορύβους τους και παύεις να είσαι, ξεχνάς. Τι μπορείς άλλωστε να είσαι ανάμεσά τους; Τίποτα. Ή και τα πάντα.

Αλλά μπορείς να συνεχίσεις. Να συνεχίσεις να βλέπεις τον εαυτό σου απροστάτευτο, γυμνό από λέξεις και φόβους και πάθη, αβοήθητο. Να του επιτρέψεις να νιώσει πως έχασε τα πάντα, ενώ εσύ θα ξέρεις πως δεν είχε ποτέ τίποτα και κάποια στιγμή θα καταλάβει πως το τίποτα απελευθερώνει.
Θα αγγίξει χώμα για να νιώσει ουρανό.
Διαλέγεις.
Τι θα κάνεις;
Τι θα κάνω;


8 σχόλια:

  1. Δύσκολα τα ερωτήματά σου...Εγώ λέω πως πρέπει να μάθουμε να αγαπάμε τον εαυτό μας...και γιατί όχι να βελτιωνόμαστε...Πολλές φορές είμαστε μόνο εμείς και αυτός...Καλή εβδομάδα εύχομαι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Με κόλλησε στον τοίχο η ανάρτησή σου! Πραγματικά. Κλείνεις όμως, κάπως αισιόδοξα (για εμένα είναι αισιόδοξο)! Το τίποτα απελευθερώνει. Ναι ρε φίλε, απελευθερώνει.
    Στο ερώτημα τι θα κάνεις; δεν μπαίνω στη διαδικασία να το σχολιάσω, γιατί με ταλαιπωρεί το ίδιο ακριβώς.
    Σε φιλώ, σε καταλαβαίνω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. KAIRO EXOUME NA TA POYME.EPEIDI EXEIS ELU8ERO PNEYMA AN 8ELEIS ELA STO SITE MAS. www.radiopoint.gr
    EXOYME MOUSIKA NEA KAI MOUSIKES POU DEN PAIZOUN TA ELLINIKA RADIOFWNA TWN FM.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. http://www.youtube.com/watch?v=Hzgzim5m7oU&feature=player_embedded
    Giati gia ola yparxei tropos.Ena poly tryfero video kai me yperoxi moysiki!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. http://mikropneuma.blogspot.gr/2011/04/power-of-words.html

      ευχαριστώ πάντως!

      Διαγραφή