23 Φεβρουαρίου 2013

Τα γενέθλια του Ήλιου


Ξέρεις η ζωή δε θα ‘πρεπε να μετριέται σε χρόνια, είναι τόσο απρόσωπα και άτυπα, σχεδόν κουραστικά ή απάνθρωπα. Σε στιγμές θα ‘πρεπε να μετράμε τη ζωή μας, να μετράμε τις στιγμές που νιώθαμε ζωντανοί γιατί μέσα σ όλα αυτά τα χρόνια πότε ήμασταν αληθινά ζωντανοί δεν ξέραμε. Να λέμε είμαι εφτά στιγμών ή πέντε ή μιας στιγμής και να γιορτάζουμε κάθε μέρα γι αυτές τις στιγμές, να μοιραζόμαστε την ψυχή μας μαζί τους. Να μετράμε τη ζωή σε στιγμές που χορέψαμε λες και δεν υπήρχαν άλλες ευκαιρίες να το ξανακάνουμε, στις στιγμές που ακουμπήσαμε τα χέρια στο χώμα και ριζωθήκαμε στη γη, την αγκαλιάσαμε και την αγαπήσαμε, στις στιγμές που κρυφτήκαμε σε ζεστές αγκαλιές και σ εκείνες που, αν και ο πόνος μας κατέστρεφε αργά αργά, σηκωθήκαμε και περπατήσαμε ξανά, ήμασταν δυνατοί. Στις στιγμές που βουτήξαμε μέσα στον έρωτα και ένα αδέξιο άγγιγμα μας έκανε μικρούς, παιδιά μικρά, που χαρίζαμε φευγαλέα χαμόγελα σ εκείνο το πρόσωπο, και βαθιά βλέμματα ειλικρινή, και σ εκείνες που παρατήσαμε τα πάντα γιατί εκεί έξω είχε έναν ήλιο τόσο γοητευτικό κι εμείς, ναι, αφήσαμε τα πάντα και ξαπλώσαμε στο χορτάρι για να μιλήσουμε με τον ήλιο και εκείνος μας έδειξε την ευγνωμοσύνη του απλώνοντας το κίτρινο και το κόκκινό του πάνω μας, εμείς τότε ορκιζόμασταν ότι είμαστε άπειροι και πεθαίναμε από το πόσο ζωντανοί ήμασταν. Και τότε που κλαίγαμε από ευτυχία και αγάπη, κλαίγαμε γιατί τα νιώθαμε στα κύτταρά μας, και κοιτούσαμε τα χέρια μας και έβγαζαν σπίθες, φως πολύχρωμο, και αγκαλιάζαμε μ αυτά και αγαπούσαμε και δίναμε το φως και σ εκείνους που ήταν κοντά μας και γινόμασταν όλοι ένα, ένα φωτεινό σύμπαν από καρδιές ενωμένες. Να γιορτάζουμε τη στιγμή που αποφασίσαμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας πρώτα, και όταν τον κοιτάξαμε είδαμε πόσο όμορφος είναι πραγματικά, και τη στιγμή που κοιτούσαμε κάποιον χωρίς να μιλάμε και είδαμε στα μάτια του τον εαυτό μας, καθαρό και αγνό. Και τότε που σ όλους τους θορύβους μέσα εμείς γίναμε δέντρα να βρουν ηρεμία οι άλλοι. Να γιορτάζουμε τις στιγμές που είμαστε ποιήματα γραμμένα από ψυχές άπειρες και χέρια γεμάτα χρώματα, αυτές είναι οι στιγμές. Οι στιγμές που αναπνεύσαμε τα σύννεφα και το μπλε τ ουρανού, που βάλαμε τ αστέρια στην καρδιά μας, που κάναμε τα χέρια μας πινέλα να ζωγραφίσουμε τον αέρα του κόσμου μας. Τότε, ναι. Τότε ζήσαμε.

6 σχόλια:

  1. Φοβάμαι ότι θα υπήρχε κόσμος χωρίς στιγμές.. δυστυχώς.. :)
    Καλό ΣΚ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το λάτρεψα !!!!Μου θύμισε τον ''Ερευνητή '' του μπουκάι :D

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Λατρεύω αυτή την ιστορία. Οπότε τιμή μου.
    Αγκαλιές!

    ΑπάντησηΔιαγραφή