19 Αυγούστου 2014

Συμμετρία

Αυτό που μια είσαι εδώ μια είσαι εκεί και εν τέλει σκορπίζεσαι σε χίλια κομμάτια. Αυτό που δεν έχεις μόνιμη βάση αλλά καταλήγεις να πηγαινοέρχεσαι σε σπίτια μέρη και ζωές. Που στη μια περιοχή έχεις τον ένα ρόλο και στην άλλη περιοχή έχεις τον άλλο. Κι τελικά προσδιορίζεσαι απ'τον τόπο και όχι απ'το τι είσαι. Αυτό που τελικά η ζωή σου γεμίζει από στιγμούλες εδώ κι εκεί. Που οι γνώριμες μυρωδιές από λεμόνι στο μαξιλάρι σου σε κάνουν να νιώθεις σπίτι, και μετά θυμάσαι ότι κάπου αλλού είναι η μυρωδιά της κανέλας που αγαπάς τόσο, και συνειδητοποιείς κάτι. Το σπίτι σου δεν είναι εδώ, το σπίτι σου δεν είναι εκεί, δεν ειναι τοπικά προσδιορισμένο, το σπίτι σου είναι η καρδιά σου κι ο εαυτός σου, αυτός, ο ακούραστος συνοδοιπόρος σου. Το σπίτι σου είσαι εσύ άρα σπίτι σου είναι η κάθε στιγμή, οι στιγμές, ο χωροχρόνος του δευτερολέπτου. Το μόνο μέρος που ποτέ θα νιώσεις την πλήρη ασφάλεια και ηρεμία είναι στα έγκατα της ψυχής σου, στο τελευταίο κύτταρό σου, στον πυρήνα σου. Από κει ξεκινούν όλα. Η μεγαλύτερη επανάσταση και η μεγαλύτερη καταστροφή. Ολόκληρη η δημιουργία και όλο σου το είναι.
Φίλε μου, όμορφα είναι στο σπίτι..









                                    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου