11 Νοεμβρίου 2014

πολεμιστές χωρίς τέλος

Άσχημο είναι αυτό. Που μετράω λέω. Ναι, μετράω γενικά. Στόχους και κόκαλα, ψίχουλα και ανθρώπους. Αν μπορούσα θα με άφηνα να χυθώ στο πάτωμα, αν ήταν και κρύο ακόμα καλύτερα, να σηκωθώ μετά από δύο μέρες λίγο πιο επίπεδη απ'ότι πριν. Ποικιλοτρόπως.
Σου είχα πει μια μέρα θα τρελαθείς. Μπορεί να'ναι και νύχτα, πού ξέρω; Μακάρι να σου μοιάσω. Αν είναι να τρελαθείς να τρελαθώ κι εγώ μαζί και όλοι και να ευτυχήσουμε. Can't stand no more sanity. Να γίνουμε βροχή. Να φύγουμε να γίνουμε ό,τι ήμασταν πριν έρθουμε εδώ. Γη αέρας μικρές θρυαλλίδες. Θα είμαστε σίγουρα πιο ζεστοί απ'ότι τώρα και πιο κοντά ο ένας στον άλλο. Μας αγαπώ και νιώθω λίγο παρανοϊκή. Κι όμως στα χέρια μας κρατάμε σπαθιά. Πού θα τα στρέψουμε και τι θα πολεμήσουμε είναι άλλο θέμα.

5 σχόλια:

  1. !!!!*
    μπορεί και λγ άκυρο ~ μα στο μυαλό μου ήρθε ευθύς ένας στίχος από την παντιγέρα ``
    ''στο σπαθί μου θα χαράξω πως σ'αγάπησα πολύ ''

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. “A number of porcupines huddled together for warmth on a cold day in winter; but, as they began to prick one another with their quills, they were obliged to disperse. However the cold drove them together again, when just the same thing happened… In the same way the need of society drives the human porcupines together, only to be mutually repelled by the many prickly and disagreeable qualities of their nature.”

    Schopenhauer

    ΑπάντησηΔιαγραφή