25 Νοεμβρίου 2014

Δεν υπάρχει φως χωρίς σκοτάδι και τούμπαλιν μικρή μου

Στα λιμάνια παίζουμε μουσικές και αγαπάμε τ'αστέρια με τα χέρια. Παλεύουμε να ζεστάνουμε τον πάγο του βορρά με βιβλία και λέξεις από ζάχαρη και όταν ξυπνάμε το πρωί τίποτα δεν είναι ίδιο. Τα σ'αγαπώ μας βγαίνουν αβίαστα αντί για καλημέρα και μπορώ να πω ότι δεν ευθύνεται μόνο η νιότη μας γι'αυτό. Γυρνάω στους δρόμους άγνωστη μικρή ψυχή να βρω ένα σπίτι να βάλω μέσα τα πράγματά μου και τα παραμύθια μου. Θέλω κάτι τόσο φωτεινό και όμορφο που να μην μπορώ να βγω από μέσα. Να μπορεί όλες αυτές τις στιγμές που θα δημιουργήσω να τις αντέξει και να μας αγαπήσει κι εμένα και την μπαλαρίνα με τα σγουρά μαλλιά και τη μουσική και τα χρώματά μας και τον άλλο με τα μπορντό πουκάμισα και τα πούρα που μου πόνεσε την καρδιά μου. Θέλει γερά νεύρα να μας αντέξεις, η αισθηση της αιωνιότητας σ'αυτή την ηλικία είναι τουλάχιστον ανυπόφορη για όσους δεν καταλαβαίνουν. Ένα αυτό που θέλω να φύγω και θέλω και να μείνω και εύχομαι να εκραγώ να γίνω αστερόσκονη και να ταξιδεύω τον αέρα.



2 σχόλια:

  1. ένα αυτό που θέλω
    να φύγω και θέλω να μείνω
    δίπλα σου στην θέση στο λεωφορείο
    ο πόθος
    δίπλα σου να μετρήσω τις ανακλάσεις
    από τα φώτα δρόμου
    και από τις σκιές των αγνώστων συνεπιβατών
    στα μάτια σου
    να καθρεφτίζονται κυματισμοί
    εγκάρσιοι
    κι αυτόχθονες να κυλούν στα χείλη σου
    για να γεννιούνται φθόγγοι
    που όταν μυρίζουν σαν χαμόγελα, θα κρύβονται στον αφαλό σου
    κι όταν αδειάζουν σαν αναφιλητά, θα ρέουν
    σαν ιδρώτας στην άσφαλτο
    πρωί θα είναι
    νύχτα που γλιστράει από την κουρτίνα κατευθείαν στο ταβάνι
    έτσι για θεραπεία
    έτσι για να γουστάρουμε
    κι όταν τα φρένα ηχήσουν
    και οι πόρτες τρίξουν στο άνοιγμα
    όλα τα αστέρια του σύμπαντος να καρφωθούν στα σώματα
    μικρές ελιές
    μικρές άρκτοι και ανδρομέδες στο στήθος και την πλάτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή