11 Δεκεμβρίου 2014

Καινούρια

Ήμουν εκεί και ήταν και εκείνη εκεί. Ξαπλώσαμε η μια απ'τη μια και η άλλη απ'την άλλη και περιμέναμε να μας πάρει ο ύπνος. Κοιτούσαμε μια το ταβάνι μια έξω που έβρεχε και λέγαμε για τα παραμύθια που πιστεύαμε μικρές ότι θα ζούσαμε μεγαλώνοντας. Η καθεμια τα δικά της. Της έλεγα που πίστευα ότι έναν θ'αγαπούσα στη ζωή μου. Και όλα θα ήταν τόσο απλά και ήσυχα και η ζωή θα κυλούσε νερό καθαρό. Παιδική αφέλεια. Κοιμηθήκαμε μέσα της.

Ήμουν εκεί κι εκείνη δεν ήταν εκεί. Εγώ στο κλασικό μου σημείο του καναπέ, χάρισα στον εαυτό μου κομμάτια απ'τις μουσικές της, τις γεύσεις της και τους αέρες της. Ήταν παράξενο γιατί ο χώρος της δεν ήταν δικός μου αλλά μόνο εγώ ήμουν εκεί και ήμουν όσο ελεύθερη είμαι και στο δικό μου.

Ήταν εκεί και δεν ήμουν εκεί. Ποιος ξέρει τι έκανε. Ήμουν όμως σε μια φωτογραφία κάπου εκεί μέσα, σ'έναν τοίχο. Είχα τα χέρια με τα μαύρα νυχια στο πρόσωπό μου και το έκρυβα. Ή ντρεπόμουν ή θλιβόμουν ή δεν μπορούσα να με αντικρίσω. Ή να μας αντικρίσω. Ή να αντικρίσω μέσα μας. Τώρα ήμουν στον τοίχο της. 

Οι φωτογραφίες που γελάμε ή είμαστε χαρούμενες μ'αρέσουν πάρα πολύ γιατί είναι σαν να λέμε στο μελλοντικό εαυτό μας ότι όλα είναι καλά, φιλαράκι.

 Βέβαια αυτό θα μπορούσες να το δεις κι απ'την ανάποδη. 

Αλλά τι ξέρω κι εγώ, εγώ μόνο σε τοίχους στέκομαι και κρύβω. Αν δε φανερώνω. 

4 σχόλια:

  1. Αυτη είναι η ιδιότητα της φωτογραφίας κατά κάποιο τρόπο.Οσο και να αλλάζουν οι άνθρωποι, οι αναμνήσεις μένουν αμετάβλητες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή