26 Αυγούστου 2015

Τώρα

Είμαι ξαπλωμένη με το λάπτοπ στο κρεβάτι, τα πόδια μου κουνιούνται πάνω κάτω λες και είμαι πάλι 15. Γύρω μου σκόρπια 2-3 βιβλία και μολύβια κι ένα πράσινο φούτερ. Τα σεντόνια λευκά πάντα και απ'το σαλόνι ακούγονται ανεπαίσθητα συζητήσεις των δικών μου. Η φίλη μου είναι σερβιτόρα στο αγαπημένο μας μαγαζί και με περιμένει. Διαβάζω για την εξεταστική, βλέπω καμιά ταινία και μιλάω με το φίλο μου για την ερωτική του απογοήτευση. Τον προτρέπω να σκεφτεί τη ζωή σαν ένα μεγάλο κύκλο. Και μόλις χθες αναρωτιόμασταν αν η ζωή είναι θάλασσα ή καρπούζι. Αυτό που θέλουμε να πούμε, τελικα, είναι ότι η ζωή είναι γεμάτη πιθανότητες. Κι εγώ προσθέτω ότι αυτό είναι υπέροχο.
Πετυχαίνω κάπου στο διαδίκτυο μια φράση, κάτι σαν "να είσαι βαθιά ριζωμένος στο τώρα σου", και κάτι πιο όμορφο. Παίρνω ένα μαύρο μαρκαδοράκι και το γράφω στο χέρι μου. Θυμάμαι που με κάποιον λέγαμε κάποτε ότι είναι σχεδόν ανήθικο για τη ζωή σου να μην ανήκεις στο τώρα και να ψάχνεις το μετά ή το πριν. Κι έπειτα τον ξεχνάω, γιατί τώρα δεν είναι τότε. Βυθίζομαι στο κρεβάτι μου και στην όμορφη στιγμή μου. Είναι ωραία εδώ.

3 σχόλια:

  1. Καλό και το τώρα αλλά οι βουτιές στο πριν χρειάζονται που και που.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συμφωνω με τον σχολιαστη απο πανω :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Οι βουτιές, βεβαίως. Οι βουτιές όμως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή