6 Απριλίου 2016

Σκοντάφτω και πέφτω μέσα στις καλημέρες που δεν έχω πει σε κανέναν τελευταία
και μυρίζω τους καφέδες που θα είχα φτιάξει αν υπήρχε κάποιος να του φτιάξω
Παίρνω τον εαυτό μου και τον τριγυρίζω στα γρασίδια τον ξαπλώνω στον πύργο στο λιμάνι
να βλέπει νερό και ουρανό να θυμάται το άπειρο και την ανυπαρξία της ύπαρξης
Θυμάμαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να πιουν τους καφέδες μου
απλά δεν είναι εδώ τώρα και ησυχάζω
αυτό που έχει σημασία είναι το εδώ μου και το τώρα μου
μπορεί και να το φώναζα από μέσα μου για ώρες μήπως και το ακούσω και σταματήσω τις πολλές τις σκέψεις
Χαμογελάω πιο συχνά μήπως κάνω τον κόσμο καλύτερο
άτιμη μικρή ποια νομίζεις πως είσαι;
Βουλιάζω λίγο λίγο στο γρασίδι
τουλάχιστον εδώ είναι τόσο όμορφα που αν μπορούσα θα φιλούσα ακόμα και τον αέρα της πόλης αυτής
Το εδώ μου είναι εδώ αλλά το τώρα μου ονειρεύεται.

2 σχόλια:

  1. Αυτό με το χαμόγελο το έχω δοκιμάσει, μα δεν μοιάζει να έχει επιτυχία. Πολύ όμορφες οι σκέψεις σου, παραμένω σε επαφή, καλή αντάμωση..!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχει, αξίζει μια προσπάθεια όμως.
      Σ' ευχαριστώ, είμαστε εδώ. Καλή σου νύχτα.

      Διαγραφή