18 Σεπτεμβρίου 2016

τώρα ΙΙ

Φανταζόμαστε
Φανταζόμαστε πολύ.
Ονειροπολούμε. Όλοι μας.
Φτιάχνουμε ιστορίες με λεπτομέρειες και χρώματα και διακλαδώσεις
με δόσεις ρεαλισμού
για να μην μπορεί το μυαλό να αντισταθεί
αφού όλα μοιάζουν τόσο αληθινά μάλλον είναι.
Κι όταν περπατάμε
όταν μιλάμε
όταν πέφτουμε για ύπνο
είμαστε αδίστακτοι. Φανταζόμαστε.
Τα μάτια μπορούν να αντιλαμβάνονται το τώρα
και να φαντάζονται κι ένα άλλο παράλληλο τώρα
λίγο πιο θελκτικό λίγο πιο οικείο λίγο πιο ανακουφιστικό
Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο βλέπω και στο κοιτάζω.
Κοιτάς, βλέπεις;
Ναι, το κοιτάς. Το βλέπεις;
Πόσο χρονοβόρα είναι η διαδικασία του να κοιτάξεις κάτι και πραγματικά να βλέπεις.
Και αντίστροφα, πόση ζωή έχει χαθεί κοιτώντας και όχι βλέποντας.
Είναι μια κάποια δύναμη που σαν να σηκώνει το πέπλο απ' τα μάτια σου
κάποιες στιγμές, επιλεγμένες ίσως
και βλέπεις και μπορείς να διακρίνεις
χωρίς να αναλύεις, απλά βλέπεις
απλά είσαι, βλέποντας
Δε σε διαχωρίζει τίποτα απ' αυτό που βλέπεις
Ρέεις με τα χρώματα και τις δονήσεις του
Κινείστε χωρίς όρια
Όλα είναι πιο ζωντανά τότε.
Το μυαλό δε φεύγει, το σώμα δεν απασχολείται από κάτι άλλο.
Κοιτάς, και βλέπεις κάθε καμπύλη κάθε γραμμή κάθε μόριο σύνθεσης.

Υπάρχει μια ζωή που πέρασε και δεν την είδες ποτέ
γιατί η συνήθεια σε έπεισε πως είναι κάτι που έχεις ξαναδεί.
Κι όμως ήταν εκεί.
Υπάρχουν στιγμές που πέρασαν και προσπέρασαν ανέγγιχτες.
Κι όμως ήταν εκεί.
Κι αντ' αυτού, νοσταλγούμε πράγματα που φανταστήκαμε και δε ζήσαμε ποτέ.

1 σχόλιο:

  1. πόσο πολύ;
    πόσο πολύ;
    Τόσο πολύ!
    Να! Τόσο! Ακούς;
    Τόσο με συνεπαίρνεις
    Τόσα χρόνια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή